Właśnie mija rok od momentu, gdy sprawiłem sobie starego Mercedesa. Pomyślałem więc, że to dobra okazja na małe podsumowanie i wnioski z eksploatacji tego ponad 50-letniego wozu.

Dokładnie 17 listopada 2025 roku oficjalnie stałem się posiadaczem Mercedesa W115 220D z 1974 roku. Samochód ma bardzo ciekawą historię i od nowości, przez ponad pół wieku, miał jednego właściciela, a wieść o sprzedaży wozu szczęśliwie dotarła do mnie „pocztą pantoflową”, zanim ogłoszenie trafiło do sieci. Losy auta pokrótce opisałem TUTAJ.
Od razu po zakupie czekał mnie pierwszy większy wydatek – nowy akumulator. Poprzedni był już w tak złej kondycji, że co prawda odpalał auto po podpięciu boostera, a w czasie jazdy zasilał wszystkie odbiorniki prądu, ale po zgaszeniu silnika nie był w stanie go ponownie uruchomić.

W ciągu miesiąca od transakcji udało mi się także uporać z wszystkimi formalnościami związanymi z rejestracją Mercedesa na zabytek i po uzyskaniu „żółtych blach” odstawiłem wóz w bezpieczne miejsce na całą zimę.

Z niecierpliwością czekałem na nowy sezon
Tegoroczna zima trwała zdecydowanie za długo, ale gdy tylko zrobiło się cieplej, a z ulic poznikała sól, od razu zacząłem korzystać z mojego nowego nabytku. Stopniowo przystąpiłem też do usuwania różnych drobnych usterek i braków.
Jak już kiedyś chyba wspomniałem, nie planuję kompleksowej renowacji tego auta, bo zajęłaby mnóstwo czasu i pochłonęłaby majątek. A co najgorsze całkowicie usunęłaby ślady ponad 50-letniej eksploatacji, które według mnie stanowią dużą wartość dodaną i nadają autentyczny charakter.
Jeśli więc chodzi o pierwsze naprawy, na start było bardzo budżetowo – zacząłem od gałki hamulca postojowego. Później zrobiło się trochę drożej, bo trzeba było zająć się świecami żarowymi i wtryskiwaczami. Te pierwsze zamontowałem nowe, a drugie zostały zregenerowane.

Do tego doszła jeszcze regulacja układu wtryskowego, wymiana uszczelek w drzwiach (nie są zbyt tanie, ale przynajmniej są bez problemu dostępne u naszych zachodnich sąsiadów) i można było ruszać na majówkowy wyjazd.
Z Warmii i Mazur Mercedes wrócił z dwiema awariami – blokujący tylny hamulec i urwana linka ręcznego gazu. W obu przypadkach udało się na szczęście rozwiązać problem w zasadzie bezkosztowo. W pierwszym wystarczyło rozruszać tłoczek i całość wyregulować, a w drugim przydatna okazała się stara linka motocyklowa, od dziesięcioleci czekająca na swoje 5 minut w garażu.

Po tych niezbędnych czynnościach serwisowych Mercedes był gotowy, żeby pod koniec maja zaliczyć swój rajdowy debiut w II Wesołym Rajdzie, imprezie turystycznej organizowanej w ramach cyklu Mistrzostw Mazowsza Pojazdów Zabytkowych. A już w czerwcu wystartowałem nim w Rally The Girard.
Lipiec przyniósł porównanie z aktualną klasą E i wizytę w Mercedes-Benz Studio Warszawa. W sierpniu, głównie ze względu na mój urlop, niewiele się w temacie W115 działo, dlatego postanowiłem produktywnie wykorzystać przełom lata i jesieni.

Korzystając z ostatnich ciepłych i pogodnych weekendów, częściowo nawoskowałem karoserię i zrobiłem gruntowne pranie tapicerki, łącznie z podsufitką i daszkami przeciwsłonecznymi. Te ostatnie były wręcz czarne i dopiero po umyciu odkryłem, że… są w dwóch różnych kolorach. Ale nie zamierzam tego zmieniać, po prostu uznałem to za kolejną „cechę” mojego egzemplarza, a nie „wadę”.

Przy okazji sprzątania wnętrza wpadło też kilka pomniejszych napraw – regeneracja podnośnika szyby w drzwiach pasażera z przodu, założenie ogranicznika w tylnych lewych drzwiach i uzupełnienie brakujących spinek tapicerskich. Małymi krokami do przodu.
Obecnie wóz powoli zapada już w „sen zimowy” i raczej znów do wiosny za wiele się nie najeździ, ale uznałem, że z pewnymi kwestiami nie będę czekał do kolejnego sezonu i ostatnio zająłem się dwiema rzeczami, które od samego początku mi przeszkadzały – wybrakowanym reflektorem i dziurą w desce rozdzielczej.
W temacie reflektora, zamiast szukać identycznego, co nie jest łatwe, bo na przestrzeni lat producenci się zmieniali, podobnie jak rodzaj zastosowanych żarówek (u mnie są już H4), wybrałem na popularnym portalu aukcyjnym opcję „sortuj według ceny” i wybrałem najtańszy, ale kompletny.

A później wystarczyło „jedynie” podmienić odbłyśnik światła przeciwmgielnego i zamontować brakującą wcześniej przesłonę. Można to było bez problemu zrobić przy aucie, na parkingu.
Jeśli zaś chodzi o deskę rozdzielczą, to w momencie zakupu na konsoli środkowej brakowało dwóch rzeczy – popielniczki i radia. Popielniczkę fartownie znalazłem pod fotelem. Z radiem było natomiast gorzej, bo w tym aucie najpewniej nigdy go nie było, a w jego miejscu powinna znajdować się elegancka zaślepka.





Jej poszukiwania na polskich portalach nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, bo nawet gdy pojawiła się na sprzedaż taka z napisem „220D”, to była czarna, a u mnie deska jest niebieska. W końcu właściwą zaślepkę znalazłem w niemieckich ogłoszeniach. Co prawda odcień okazał się trochę inny, ale uważam, że i tak jest nieporównywalnie lepiej niż wcześniej.
Na koniec kilka słów o tym, co mi przeszkadza
Żeby nie było tak radośnie i kolorowo, na parę rzeczy muszę ponarzekać. Choć przyjęło się, że stare diesle mało palą, to ten 60-konny diesel przy normalnej eksploatacji potrzebuje ok. 8 litrów oleju napędowego na każde 100 km (to uśredniony wynik z tankowań na dystansie nieco ponad 2000 km). Najniższe zużycie paliwa, jakie uzyskałem, było tylko nieznacznie poniżej 7 litrów.
Jednak tym, czego najbardziej żałuję, jest fakt, że… za mało moim Mercedesem jeżdżę. W chwili zakupu miał na liczniku ok. 6800 km (to pięciocyfrowy licznik, więc zdecydowanie kilka razy się obrócił, a nawet najstarsi górale nie pamiętają, czy w rzeczywistości jest to 400, czy raczej 500 tysięcy km) i założyłem sobie, że w ciągu tego roku dojadę do 1 z przodu.

Aktualnie do osiągnięcia tego „kamienia milowego” brakuje jeszcze mniej więcej tysiąc km, ale z racji coraz bardziej zimowej aury raczej się już w tym roku nie powiedzie. Pozostaje więc uzbroić się w cierpliwość i poczekać na powrót cieplejszych dni, aby znów wyjechać na drogi i z lekkim opóźnieniem osiągnąć ten cel.
Zwłaszcza że to nadal dopiero początek mojej przygody z tym autem. A przynajmniej taką mam nadzieję.
Zdjęcie główne: Aleksander Kluszczyński
Z motoryzacją związany od dziecka - rodzinna legenda głosi, że jego pierwsze pełne zdanie wypowiedziane w języku polskim dotyczyło Fiata Tipo. W 2018 roku rozpoczął współpracę z redakcją tygodnika Motor, a przez kilka ostatnich lat pisał dla Wyboru Kierowców. Specjalizuje się w prezentowaniu i testowaniu motoryzacyjnych nowości, ale graciarstwo też nie jest mu obce. W swoim garażu trzyma między innymi Mercedesa W115, dwa Maluchy i Mustanga. W wolnym czasie przeważnie serwisuje swoje wozy albo jeździ nimi na zloty i rajdy, a czasami zdarza mu się nawet samemu zorganizować jakąś imprezę dla zabytków.