Rimac kończy produkcję elektrycznego potwora. Jest to sukces
Rimac kończy produkcję Nevery. Zamiast planowanych 190 egzemplarzy powstanie ich zaledwie 71, a mimo to Mate Rimac nazywa to sukcesem. Kryteria zweryfikował bowiem fakt, że najzamożniejsi wolą dziś ryk spalinowego silnika od szumu elektrycznego potwora.

Mate Rimac lubi ogłaszać ważne rzeczy na Instagramie i tym razem nie było inaczej. W nagraniu z linii produkcyjnej założyciel chorwackiej marki poinformował, że Nevera schodzi ze sceny. Z taśmy zjedzie finalnie 71 aut: 51 w wersji podstawowej i 20 w ostrzejszej odmianie R. To około 37 proc. z początkowych założeń, zgodnie z którymi miało powstać 150 egzemplarzy wersji podstawowych i 40 sztuk R.
I choć wygląda to jak klęska, Mate Rimac w tych liczbach klęski nie widzi. Przeciwnie – mówi o wykonanej misji. Przekonuje, że Neverę i tak kupiło więcej osób niż jakiegokolwiek innego elektrycznego hypercara, a bez niej nie powstałyby ani nowa fabryka, ani Bugatti Tourbillon.
Jeśli więc uznać, że Nevera faktycznie otrzymała rolę trampoliny, to odegrała ją śpiewająco.
Pogoń za numerem jeden
Droga Nevery była kręta. Auto zaczęło jako koncept C_Two w 2018 roku, trzy lata później otrzymało finalną nazwę, a pierwsze egzemplarze trafiły do klientów w 2022 roku. Podrasowaną Neverę R pokazano latem 2024 roku, a na tej samej płycie podłogowej Pininfarina zbudowała swojego Battistę. Ostatnie dziesięć sztuk R-ki, w tym limitowana Founder’s Edition, ma zostać dostarczonych do właścicieli do końca 2026 roku.
To nie był tylko kolejny elektryczny hipersamochód. Standardowa wersja miała 1914 KM (1408 kW) i rozpędzała się do setki w 1,97 s, a z ostrzejszej Nevery R wyciśnięto 2107 KM.
Za jeden egzemplarz trzeba było wyłożyć około 2 mln euro. W jeden dzień R-ka ustanowiła całą serię rekordów, a jej 431,45 km/h przez długi czas było najwyższą prędkością wśród aut elektrycznych – aż koronę odebrali jej Chińczycy Yangwangiem U9.

W konkurencji 0-400-0 km/h Rimac od lat bił się z Koenigseggiem. Nevera R dowiozła imponujące 25,79 s, choć w tej dyscyplinie rekord i tak zmienia właściciela co chwilę. Tyle że wyścig o cyferki przestał klientom wystarczać.
EV? Aaa, to auto dla biedaków
Z czasem wiatr w segmencie hipersamochodów wyraźnie się odwrócił. Najbogatsi, zamiast cichej elektrycznej rakiety, znów chcą dużego, ryczącego silnika – jak w autach Koenigsegga czy Gordona Murraya.
Sam Mate Rimac porównał elektryczne hiperauta do smartwatchów: technicznie sprawniejszych od szwajcarskich zegarków, ale pozbawionych tej samej duszy i prestiżu. Przyznał też, że gigantyczne przyspieszenie przestało być towarem luksusowym, skoro do setki w mniej niż trzy sekundy potrafią dziś już znacznie tańsze limuzyny czy SUV-y.
Gdy Mate Rimac przejmował Bugatti, Volkswagen chciał, by następca Chirona był elektryczny, a bazą miała być właśnie Nevera. Chorwat postawił jednak na swoim i zrobił z Tourbillona hybrydę z wolnossącym V16 o pojemności 8,3 l. Cała seria 250 sztuk rozeszła się, zanim auto w ogóle ruszyło z produkcją, choć za jeden egzemplarz trzeba zapłacić około 3,8 mln euro.

Elektryczne hiperauta miały być przyszłością, a wyszedł z nich epizod. Porsche otwarcie mówi, że na topową elektryczną bestię nie ma popytu, więc produkcyjne Mission S będzie spalinowe albo hybrydowe. Tesla od lat obiecuje Roadstera pędzącego grubo ponad 500 km/h, ale na dowód wciąż czekamy. A rekordy prędkości i tak pozjadały już chińskie auta.
Paradoksalnie rynkowa zadyszka może Neverze wyjść na dobre. Skoro zamiast 190 sztuk powstało 71, każdy egzemplarz będzie rzadszy, niż zakładano, a rzadkość kolekcjonerzy zwykle wyceniają na wagę złota. Z elektrycznego rekordzisty robi się więc raczej biały kruk niż po prostu kolejny hypercar.
Dla samej marki Rimac to zresztą nie koniec. Firma dostarcza dziś baterie i podzespoły innym producentom, buduje kampus pod Zagrzebiem i rządzi Bugatti.
Nevera zrobiła swoje: wepchnęła chorwacką markę do pierwszej ligi, a teraz grzecznie schodzi ze sceny. Czasem najlepszy sposób na legendę to zejść, zanim zrobi się zbyt tłoczno i zbyt nudno.
Z wykształcenia i zamiłowania językoznawca i kulturoznawca, z pasji motocyklista szosowy i błotny. Przez blisko 20 lat pracował nad tłumaczeniami i lokalizacją treści dla największych firm z szerokiego wachlarza branż, na czele z automotive. Na koncie ma współpracę m.in. ze Światem Motocykli, jako autor i korektor. Fan motoryzacyjnej Japonii, chociaż prywatnie maltretuje swojego ukochanego Citroena C2 VTS (nie sprzeda, będzie robił). Z poczucia misji wspomaga organizacje pozarządowe w walce z dezinformacją.