Tyle kosztowały auta w 1999 r. Dzisiaj kupisz za to rower

W 2026 r. najtańszym samochodem na polskim rynku jest Fiat Pandina - u dealerów jest on do kupienia od ok. 55,5 tys. zł i jest to pułap, do którego ceny musiały uprzednio spadać. Wszyscy jednak wiedzą, że ceny aut w XXI w. stale rosną. Dlatego postanowiłem przyjrzeć się cenom aut z 1999 r. - akurat wtedy, kiedy przyszedłem na świat.

Zestawienie otwiera (albo zamyka, trzymając się kolejności rankingowej) samochód produkowany w Polsce. Poczciwy "uniacz" miał już swoje lata, ale wciąż zdobywał klientów na rynku, gdzie samochody używane były niełatwym tematem. Za 24 950 dostawaliśmy jedynie wersję trzydrzwiową z litrowym silnikiem o mocy 45 KM.

Na liście wyposażenia - w zasadzie nic, ale mówimy o aucie, w którym w połowie lat dziewięćdziesiątych za dopłatą były takie luksusy jak tylna wycieraczka.

Kiedy import klasycznej "siemiorki" ustał, najtańszym modelem Łady została kompaktowa, niewiele młodsza Samara. Plusem było 5 drzwi w standardzie czy krzepki silnik 1,5 o mocy 70 KM. Minusem - jakość wykonania, ubogie wyposażenie i ogólna archaiczność konstrukcji tej postradzieckiej maszyny.

Najtańsza z Kii kosztowała 23 900 zł. Była tylko trochę nowocześniejsza od poprzednich modeli i kosztowała 23 900 zł - za tyle dostawaliśmy trzydrzwiowego hatchbacka z mocnym jak na swój rozmiar silnikiem 1,3 o mocy 64 KM, czy immobilizerem i kołpakami w standardzie.

Za tyle samo co Kię można było mieć najnowocześniejsze auto w naszej "topce" - produkowanego na Żeraniu Daewoo Matiza. Ten niedoszły Fiat Cinquecento oferował całkiem stylowe, nowoczesne nadwozie o pięciu drzwiach i wystarczająco dynamiczny silnik o mocy 51 KM, dzięki czemu został bestsellerem w pierwszej połowie 1999 r. Podstawowa, uboga odmiana Friend mogła zostać naszym przyjacielem za 23 900 zł.

Choć była to rzecz zmienna, to według znalezionych przeze mnie cenników był moment, kiedy Polonez był tańszy od Matiza - za Caro Plusa z silnikiem 1.6 GLI trzeba było zapłacić 23 100 zł. Plusem (he he) auta było większe od Matiza nadwozie czy wspomaganie kierownicy w standardzie. Minusem zaś było to, że był to Polonez - kto jeździł tym autem, ten zrozumie.

Choć to wyżej wspomniany Matiz był liderem pierwszej połowy 1999 r., to korona bestsellera tego roku na polskim rynku trafiła na głowicę jego rywala - Fiata Seicento i to mimo brakującej pary drzwi.

Ten maluch z Tychów był sprzedawany w kilku wersjach wyposażenia, jednak podstawowa była bardzo uboga. Pod maskę bazowo trafiał czterocylindrowy silnik 0,9 pochodzący wprost z poprzednika - Cinquecento.

Najtańszym autem z pięciodrzwiowym nadwoziem na polskim rynku w 1999 r. było Daewoo Tico - prawdziwy hit koreańskiej marki w Polsce. Dość powiedzieć, że mimo powoli starzejącej się konstrukcji i prezentacji jego następcy - Matiza - to przez 3 lata (1998-2001) oferowano te auta równolegle.

Oprócz nadwozia auto mogło się również pochwalić bardzo ekonomicznym silnikiem 0,8 l, zwrotnością, czy 2-letnią gwarancją mechaniczną - co wtedy nie było takie oczywiste.

Kto jeszcze pamięta, że sprzedawano u nas auta z Jugosławii? Yugo Koral było nie tylko dystrybuowane, ale też montowane przez firmę Damis z siedzibą w Łodzi. Nie imponowało ani osiągami, ani wyposażeniem, ani nowoczesnością.

Do tego sytuacja polityczna upadającego państwo przełożyła się na produkcję samochodów w Kragujevacu - Yugo z końca lat dziewięćdziesiątych były po prostu fatalne. Nic dziwnego, że ludzie woleli uzbierać nieco więcej na Tico czy Seicento.

Oryginalnie radzieckie, a wówczas ukraińskie auto jest świetnym dowodem, że nawet w Polsce w szalonych latach dziewięćdziesiątych, niska cena nie była gwarancją sukcesu - drugie najtańsze auto było daleko w rankingach bestsellerów. Podobnie jak Yugo, Tawria była montowana i dystrybuowana przez łódzką firmę Damis, a w podstawowej odmianie oferowano ją z najmniejszym silnikiem 1,1 l. O samym aucie chyba nie ma co wiele mówić - można ją jedynie podsumować stwierdzeniem, że cena dobrze odzwierciedlała jakość i nowoczesność.

Choć nie jestem jej fanem, to do numeru jeden jak ulał pasuje piosenka "Bo jak nie my to, kto" autorstwa Mroza i Tomsona. No bo jakież nowe auto miałoby być tańsze niż poczciwy Maluch. 12 250 zł to było wówczas ok. 7 średnich pensji, więc było to auto naprawdę szeroko dostępne, nawet w porównaniu do reszty. Ale umówmy się - cena to był absolutnie jedyny sens egzystencji Malucha.

To pytanie można oczywiście rozumieć dwojako - czy chodzi ogólnie o tanie auta, czy o dokładnie takie jak te wymienione? Jeżeli chodzi o pierwszą interpretację, to jak najbardziej. Sukces Dacii Sandero w Europie powinien być wystarczającą odpowiedzią na to pytanie - ale i ogólnie segment B jeszcze nie wszystek umarł, choć też jest w znacznie gorszej kondycji, niż kiedyś.

A co do drugiej interpretacji - to już bardziej skomplikowane. Oczywiście, na starcie musimy przyjąć, że normy unijne nie istnieją, więc możemy sprzedawać auta bez żadnego wyposażenia z zakresu bezpieczeństwa (dosłownie wszystkie auta - a w większości nawet za dopłatą), z silnikiem na gaźniku (Maluch, Tawria), w układzie z wałkiem rozrządu w kadłubie (Polonez, Uno, Maluch) czy z niełamaną kolumną kierowniczą (Tico).

Ale obawiam się, że wszystkie te auta - nawet gdyby były niesamowicie tanie - nie miałyby wyjątkowego wzięcia - dzisiaj za bardzo lubimy gadżety, żeby godzić się na auta bez komputerów pokładowych, Apple CarPlay czy choćby klimatyzacji. Nawet ich bardzo niska cena tego nie wynagrodzi - bo dzisiaj stać nas na coś więcej. Nawet za podobną cenę, jeśli poszukamy czegoś używanego.

A o pierwszej trójce to nawet nie ma co mówić - produkowanie tych aut u progu XXI w. było już jak nieśmieszny żart, a klientów mogły znajdować tylko w słabej gospodarce i rynku z niepewną sytuacją z autami używanymi.

Więcej motoryzacyjnych historii znajdziesz tutaj: