Zwrot akcji w sprawie Toru Poznań. 55 dB wchodzi do gry
Jacek Jaśkowiak podniósł dopuszczalny hałas przy Torze Poznań z 50 do 55 dB. Kibice świętują, tor niby ocalony. Tyle że prezydent nikogo nie ułaskawił, tylko przywrócił normę, która powinna obowiązywać od początku.

W poniedziałek 16 listopada prezydent Poznania poinformował, że podpisał decyzję zmieniającą dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów sąsiadujących z Torem Poznań od strony Przeźmierowa. Z 50 na 55 dB. Na obiekcie nadal mogą się odbywać zawody, w tym wyścigi samochodowe i motocyklowe – taka informacja towarzyszyła ogłoszeniu decyzji.
Miasto najpierw zapytało gminę Tarnowo Podgórne o klasyfikację akustyczną terenów przy torze, a potem zamówiło niezależną opinię urbanistyczną. Wyszło z niej, że tereny po stronie Przeźmierowa to dziś zabudowa mieszkaniowo-usługowa, a nie jednorodzinna. Reszta to arytmetyka urzędnicza: rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu mówi o 50 dB dla terenów jednorodzinnych, ale w przypadku zabudowy mieszkaniowo-usługowej jest to już 55 dB. Prezydent nie wymyślił więc nowego prawa, tylko w końcu doczytał istniejące.
Ba, to nie jest nawet nowość. Od 2009 roku na Magazynowej i Krańcowej w Przeźmierowie obowiązuje limit 50 dB, choć w ostatnich latach pojawiły się tam również usługi. Miasto właśnie uznaje, że to już nie zabudowa jednorodzinna, więc limit rośnie. Nie dostaliśmy więc prezentu, tylko korektę wpisu sprzed siedemnastu lat.
Nie kichać, bo mogą odwołać zawody
Pięć decybeli to na pierwszy rzut oka drobiazg, bo ludzkie ucho kiepsko radzi sobie z logarytmami. Nadal nie sprawia to, że przy nowym limicie w Przeźmierowie będą pękać szyby w oknach, ale różnica jest realna. Przy czym warto też pamiętać, że normy nie mierzy się w szczycie jednego przejazdu, tylko jako średnią z ośmiu najmniej korzystnych godzin dnia.

55 dB to nadal wymaganie, które tor musi spełniać w praktyce, z mikrofonami, pomiarami i dokumentacją. Zmiana normy nie sprawia, że ktoś zlikwiduje mierniki albo przestanie składać skargi. Daje tylko trochę powietrza między jednym a drugim pomiarem.
Pan tu nie stał
Tor działa od 1977 roku. Powstał na byłym poligonie, z wykorzystaniem nieużywanych dróg startowych lotniska Ławica, i przez dekady był jednym z niewielu miejsc w kraju, gdzie można było legalnie jechać szybko i w bezpiecznych warunkach. A dziś to jedyny tor z homologacją FIM w kraju. Osiedla przyszły później – i to nie jest drobny szczegół, tylko cała istota sporu.
W październiku 2023 roku Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zdecydował o wstrzymaniu użytkowania instalacji na terenie toru. Automobilklub Wielkopolski się odwołał. 31 marca 2026 roku Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał decyzję w mocy, więc tor zamknięto. 15 kwietnia GIOŚ wstrzymał wykonanie własnej decyzji, tym razem do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Od tamtej pory tor działa, ale żyje od pieczątki do pieczątki.
Poniedziałkowa decyzja tego nie zmienia
Postępowanie przed sądem administracyjnym nadal trwa, Automobilklub zobowiązał się do dalszego ograniczania hałasu, a miasto zapowiedziało monitorowanie tych działań. Mieszkańcy Przeźmierowa nie znikną, a ich skargi nie staną się mniej dokuczliwe od tego, że w tabeli zmienił się wiersz. W Sejmie leży projekt zmiany przepisów o hałasie z obiektów sportowych, nad którym trwają prace. Sam prezydent Poznania podkreśla, że to „ważny krok, ale nie koniec sprawy”. Trudno o lepsze podsumowanie niż zdanie autora decyzji.

Polski motorsport ma jednak w tej historii jedną prawdziwą wygraną. Po raz pierwszy od dawna ktoś w urzędzie sprawdził, jaka jest faktyczna klasyfikacja terenu, zamiast przyjąć, że skoro mieszkańcy się skarżą, to tor jest winny. Nie trzeba być fanem wyścigów, żeby zauważyć różnicę między ochroną ciszy a karaniem obiektu za to, że ktoś wybudował obok niego osiedle.
A więc Tor Poznań dostał pozwolenie na dalsze życie, ważne do następnego pisma, odwołania albo kolejnej nowelizacji. 55 dB to nie gwarancja, tylko termin kolejnego spotkania. W praktyce licencję na organizację wyścigów trzeba dziś w Polsce przedłużać jak meldunek w akademiku: co jakiś czas, z niepokojem i bez żadnej pewności, że następnym razem ktoś podbije pieczątkę.
Z wykształcenia i zamiłowania językoznawca i kulturoznawca, z pasji motocyklista szosowy i błotny. Przez blisko 20 lat pracował nad tłumaczeniami i lokalizacją treści dla największych firm z szerokiego wachlarza branż, na czele z automotive. Na koncie ma współpracę m.in. ze Światem Motocykli, jako autor i korektor. Fan motoryzacyjnej Japonii, chociaż prywatnie maltretuje swojego ukochanego Citroena C2 VTS (nie sprzeda, będzie robił). Z poczucia misji wspomaga organizacje pozarządowe w walce z dezinformacją.