Chrysler zapowiada trzy nowe modele. Dwa wyglądają znajomo

Chrysler to dziś jedna z najmniej istotnych marek w Stellantisie. Cała „gama” mieści się w jednym modelu – minivanie Pacifica, do spółki z uboższym bliźniakiem Voyagerem, którego zdegradowano do roli wersji wyposażeniowej.

Od zniknięcia z rynku sedana 300 marka jest więc w praktyce firmą jednego auta. I to właśnie ją Stellantis postanowił wskrzesić: szef designu Ralph Gilles zapowiada, że Chrysler odżywa, a plan mówi o trzech nowych modelach do końca dekady. Ambitnie jak na markę z jednym produktem w cenniku.

Dwa z trzech nowych Chryslerów to w gruncie rzeczy Fiaty: Arrow ma powstać na bazie Grizzly Fastback, a Arrow Cross – na bazie zwykłego Grizzly. Oba na platformie Smart Car i oba skręcane w Maroku. Bazowe Grizzly oferują benzynę, miękką hybrydę i prąd, choć amerykańskiej specyfikacji Chryslera nikt jeszcze nie podał.

Cena startowa za oceanem ma zejść poniżej 30 000 dolarów, a listę ma uzupełnić większy crossover Airflow na nowej platformie STLA One. Prototypy Arrow i Arrow Cross koncern pokazał inwestorom już w maju, za zamkniętymi drzwiami. Włoski niedźwiedź dostanie więc amerykańską bejsbolówkę.

Stellantis natomiast uparcie powtarza, że to „not just rebadging”, a jego marki mają się realnie różnić mimo wspólnych bebechów. Pięknie, gdyby nie fakt, że ten sam koncern od lat podniósł inżynierię znaczkową do rangi strategii.

Na jednej platformie e-CMP stoi u niego całe stadko aut – od Jeepa Avengera po Lancię Ypsilon, a dostawczy Ducato występuje w kilku markach naraz, różniąc się głównie logo. Trudno więc klaskać, zanim zobaczymy, czym Arrow naprawdę odróżni się od Grizzly poza grillem.

Ironią jest też to, że analogiczną historię już kiedyś widzieliśmy. Kilkanaście lat temu, w czasach Fiata-Chryslera, to amerykańskie modele przebierano w europejskie szaty: Chrysler 300 jeździł po Starym Kontynencie jako Lancia Thema i miał ratować konającą włoską markę. Skończyło się umiarkowanie i Lancia do dawnej formy nigdy nie wróciła.

Dziś ten sam mechanizm ma zadziałać w drugą stronę – to włoskie Fiaty mają ratować konającego Chryslera. Koło się domyka.

Tylko do jakiej właściwie świetności Chrysler ma wrócić? Marka od dekady nie pokazała niczego naprawdę nowego poza kolejnym liftingiem Pacifiki, a jej gama skurczyła się do jednego vana.

Sam Gilles przyznaje zresztą, że Chrysler celuje w klienta, który nie ma już o marce żadnego wyobrażenia, nazywając to „czystą kartą”. Trudno więc mówić o powrocie do świetności, skoro marka startuje właściwie od zera i pod sędziwym szyldem, który mało kto dziś kojarzy.

Dla nas cała ta operacja jest i tak czysto teoretyczna. Chryslera nie kupimy u nas w salonie – nawet odświeżona Pacifica oficjalnie do Polski nie trafia i jeździ tu głównie z importu. Arrow i Arrow Cross tym bardziej pozostaną dla nas ciekawostką zza oceanu – pewnie najwcześniej zobaczymy je na lawetach z amerykańskich aukcji powypadkowych, bo tak zwykle docierają nad Wisłę auta tej marki.

Amerykańska legenda wraca więc do gry autem, które jest włoskim niedźwiedziem skręcanym w Maroku, wycenionym w dolarach i wymierzonym w ludzi, którzy Chryslera zdążyli już zapomnieć. Albo w ogóle o nim nie słyszeli.

Może tym razem wypali, bo Stellantis obiecuje, że będzie inaczej. Tyle że tę samą obietnicę słyszeliśmy już nieraz, a w salonach i tak lądował ten sam samochód w kilku przebraniach. Lata świetności? Oczywiście, tylko niech ktoś wskaże w kalendarzu, o które dokładnie chodzi.