Volkswagen wystawia rachunek za Chiny. Zapłacą ci co zawsze
Volkswagen wchodzi do rozmowy z warunkami nie do pozazdroszczenia: dwa lata bez podwyżek, koniec premii i dłuższy tydzień pracy bez dodatkowego euro. Koncern zrzuca to na kryzys, który w dużej mierze wygenerował sam.

19 listopada zarząd wyłożył na stół swoje warunki na potrzeby zbliżających się negocjacji ze związkiem IG Metall. Lista jest krótka i bolesna: zamrożenie wynagrodzeń na dwa lata, czyli w 2027 i 2028 roku, likwidacja premii oraz otwarcie na nowo świętego w Niemczech tematu czasu pracy. Volkswagen chce móc zwiększać obecny limit 35 godzin zgodnie z potrzebą, bez płacenia za nadgodziny. Premie, w formie gotówki albo dodatkowego wolnego, również mają zniknąć, a obecnie potrafią sięgać nawet 27,5 proc. miesięcznej pensji.
Oficjalnie chodzi o ratowanie konkurencyjności. Nieoficjalnie – o to, kto tę konkurencyjność przespał. Przez lata Volkswagen mógł sypać premiami, bo pieniądze szerokim strumieniem płynęły z Chin. Przez dobre kilkanaście lat to właśnie Państwo Środka napędzało zyski grupy. Aż nagle tamtejsze marki zrobiły auta nowocześniejsze, tańsze i ładniejsze, a BYD bezpardonowo zepchnął Niemców z fotela lidera. Nowe pokolenie chińskich kierowców zapragnęło czegoś świeższego i dostało to od rodzimych producentów. A cennika ID.3 nie ustalał pracownik przy taśmie i to nie on przespał rewolucję elektryczną.
Jak sprzedawać i nie zarabiać
Do tego dochodzi podły paradoks: elektryki Volkswagena wciąż nie są tak rentowne jak wersje spalinowe, które koncern właśnie wygasza. Trzeba więc wykładać miliardy na elektryczną transformację, która na razie przynosi mniej, niż pochłania. Im większa sprzedaż samochodów na prąd, tym mocniej ta arytmetyka zaczyna uwierać. A gdy dołożyć do tego amerykańskie cła i europejski rynek wciąż mniejszy niż przed pandemią, obraz robi się naprawdę ponury.

W Chinach koncern zwija żagle, a sprzedaż topnieje. W Niemczech na celowniku znalazły się cztery zakłady: Emden, Zwickau, Hanower i należący do Audi Neckarsulm. W całej grupie w grę wchodzi nawet 100 tys. etatów do ścięcia, i to już w drugiej rundzie oszczędności w ciągu dwóch lat. A to już kolejne podejście do cięć, przy czym poprzednie miało rzekomo te miejsca pracy zabezpieczyć.
Rachunek ma zapłacić załoga
Pracownicy mają pracować dłużej, zarabiać tyle samo albo mniej i pożegnać się z premiami – a wszystko po to, żeby marże znów się zgodziły. IG Metall liczył na podwyżkę o 5 proc., a dostaje dwa lata bez jakichkolwiek nadziei. Rozmowy ruszają 24 listopada i obejmą około 120 tys. pracowników, a związek już zapowiada strajki od stycznia. Jego negocjator nie owijał w bawełnę: zarząd wbija własnej załodze nóż w plecy.
Bo przecież kryzysu nie wywołali ludzie przy taśmie. Oni składali auta, które ktoś na górze zaprojektował, wycenił i wprowadził na rynek z opóźnieniem. Teraz, gdy trzeba naprawić skutki tych decyzji, rachunek dostają właśnie oni, a nie menedżerowie, którzy przegapili moment.

Uczciwie trzeba dodać, że to na razie żądania otwierające, czyli typowa karta przetargowa. Volkswagen i IG Metall swoje spory zwykle kończyli przy stole, więc finalne porozumienie będzie najpewniej łagodniejsze od pierwszych zapowiedzi. Kierunek jest jednak czytelny i niezmienny: pieniędzy ma być mniej, a pracować trzeba będzie tak samo albo więcej.
To zresztą nie jest wyłącznie zmartwienie Volkswagena. O dłuższy czas pracy za tę samą stawkę upominają się też Mercedes i Audi, a IG Metall szykuje strajki w całej branży. Wywalczony przez dekady 35-godzinny tydzień stał się głównym polem bitwy, a niemiecki przemysł po cichu renegocjuje umowę, na której zbudował swoją powojenną potęgę.
Gigant, który jeszcze niedawno rządził w Chinach i pouczał świat o inżynierii, prosi dziś ludzi składających jego auta, żeby zapłacili za zwrot akcji, którego zarząd nie dostrzegł w porę. Trudno o lepszy dowód na to, że w wielkich korporacjach straty zawsze skapują na sam dół.
Z wykształcenia i zamiłowania językoznawca i kulturoznawca, z pasji motocyklista szosowy i błotny. Przez blisko 20 lat pracował nad tłumaczeniami i lokalizacją treści dla największych firm z szerokiego wachlarza branż, na czele z automotive. Na koncie ma współpracę m.in. ze Światem Motocykli, jako autor i korektor. Fan motoryzacyjnej Japonii, chociaż prywatnie maltretuje swojego ukochanego Citroena C2 VTS (nie sprzeda, będzie robił). Z poczucia misji wspomaga organizacje pozarządowe w walce z dezinformacją.