Peugeot pokazał SUV-a dla psów. Nie on pierwszy zresztą

Peugeot pokazał właśnie Dog Edition Concept, czyli auto zaprojektowane – uwaga – z perspektywy psa. Nie właściciela, nie dziecka na tylnej kanapie, tylko czworonożnego podróżnika.

I moja pierwsza reakcja była szczera jak spojrzenie mojego ogoniastego przyjaciela, kiedy jem śniadanie: chcę to! Jakieś trzy sekundy później przyszła druga reakcja: chwila, przecież ja to już gdzieś widziałem.

Bo widziałem. I wy pewnie też, tylko zapomnieliście, bo spamiętanie tych wszystkich marketingowych zagrywek to jak uczenie się pocztu królów Polski.

Zacznijmy jednak od tego, co Francuzi faktycznie wymyślili, bo muszę im oddać, że popłynęli z tym konceptem. Pod spodem siedzi model 5008, którego premiera odbyła się dwa lata temu, tylko odpowiednio podrasowany.

Kabinę pomalowano w barwach dopasowanych do psiego widzenia – odcienie niebieskości z akcentami żółci, bo pies świata nie widzi tak jak my. Do tego materac wędrujący z bagażnika na kanapę i pod drzewo na postoju, podgłówek przy oknie, żeby pupil mógł wystawić pysk i patrzeć na uciekający świat, no i suszarka do wilgotnej sierści zasilana z gniazdka w aucie.

Jest też tryb Dog Guardian, który pilnuje temperatury w kabinie i alarmuje właściciela, oraz funkcja Dog Retriever przywołująca zgubionego psa personalizowanym dźwiękiem. Nawigacja podpowiada ładowarki przy parkach, żeby kompan mógł rozprostować kości, kiedy auto będzie podpięte do gniazdka. Słowem: pies dostał więcej udogodnień niż niejeden pasażer klasy ekonomicznej.

Peugeot uczciwie zaznacza, że to jednorazowy koncept i do produkcji nie trafi. Czyli klasyczny chwyt: pokazać coś, czego i tak nie kupisz, żeby wywołać ciepłe skojarzenia na temat marki.

I wiecie co? Działa. Ja właśnie o tym piszę.

Tylko że zanim ktoś w internecie ogłosi, że oto motoryzacja przekroczyła granicę empatii międzygatunkowej, czuję się w obowiązku przyhamować te zapędy. Bo nie jest to pomysł ani nowy, ani szczególnie oryginalny.

W 2017 roku Nissan pokazał koncept X-Trail 4Dogs. Bagażnik zamieniony w psi buduar, wysuwana rampa dla starszych stawów, wysuwany prysznic z suszarką, sprytnie ukryta miska, dozownik smakołyków i dwukierunkowa kamera dog-cam, dzięki której pies widział właściciela na ekranie, a właściciel psa.

Brzmi znajomo? Bo to praktycznie ten sam brief, tyle że sprzed dwóch generacji telefonów. Nissan oparł to zresztą na badaniu wśród 1300 właścicielach psów, z którego wyszło, że blisko 90 proc. kupiłoby auto z psimi bajerami.

Marketingowo to była pozycja obowiązkowa i Japończycy ją odhaczyli. Nissan zresztą zaliczył wówczas kombo, bo do psów dorzucił jeszcze dzieciaki.

Cofnijmy się jeszcze dalej. Honda pokazała Dog Friendly Element już w 2009 roku. Legowisko na podwyższeniu, rampa dla psa, wentylator, miska odporna na rozlanie, maty z wzorem kości i pasy bezpieczeństwa dla czworonoga.

Tylko Honda tego nie schowała do gabloty. Wersję Dog Friendly można było realnie zamówić u dealera. Z emblematami na nadwoziu włącznie. Człowiek płacił i wyjeżdżał autem z certyfikowanym psim wnętrzem.

Peugeot więc nie wynalazł psa w samochodzie. Sięgnął po starą ideę i ubrał w nią elektrycznego SUV-a, a później okrasił ładniejszą narracją o „patrzeniu na świat oczami psa”. Postęp jest, tylko odbywa się w dziale scenariuszy, nie w zestawie funkcji.

A skoro już przy funkcjach jesteśmy – ten cały tryb pilnujący temperatury w zaparkowanym aucie też nie spadł z nieba. Tesla wprowadziła swój Dog Mode w 2019 roku i to nie w formie konceptu do oglądania, tylko jako aktualizację, która realnie wjechała do aut. Auto trzyma zadaną temperaturę, a na ekranie wyświetla komunikat dla przechodniów, żeby jakiś dobry samarytanin nie wybił szyby w akcie ratowania psa, który akurat ma się świetnie.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie mam nic do Peugeota, a do psów mam wręcz sympatię większą niż do większości ludzi. Doceniam, że ktoś w studiu projektowym pomyślał o żółto-niebieskiej palecie, bo faktycznie pies inaczej widzi kolory i to jest detal, który świadczy o robocie odrobionej porządniej niż zwykłe „dorzućmy legowisko”. Problem nie leży w aucie, tylko w tym, że co kilka lat dostajemy ten sam prezent w nieco zmienionym opakowaniu.

Bo spójrzmy prawdzie w oczy: producenci odkryli, że pies sprzedaje. Wystarczy pokazać uroczego czworonoga z pyskiem w oknie i internet mięknie, udostępnia, wzrusza się i zapomina, że dokładnie to samo wzruszenie przerabiał osiem i szesnaście lat temu.

To nie jest cynizm producentów. To raczej diagnoza nas samych – istot, które na widok psa w foteliku tracą całą czujność konsumencką, jaką z takim trudem budowaliśmy przez lata czytania ulotek i oglądania bloków reklamowych.

Najlepszy dowód? Mogłem napisać tekst na pięć innych tematów. A prawda jest taka, że i tak wszyscy wolą patrzeć na szczęśliwego psa w oknie. Znów daliśmy się podejść – i to nie po raz pierwszy.

A mimo to taki marketing szanuję. Jest sympatyczny, nikomu nie robi krzywdy i przynajmniej dotyczy istoty, która naprawdę cieszy się z jazdy samochodem bardziej niż ja z nowej stacji ładowania. Mój pies, gdyby umiał czytać cenniki, też by go szanował – a potem i tak położyłby się na dziurawym kocu tam, gdzie bym mu go rzucił, i byłby najszczęśliwszym psem w promieniu kilometra.

Bo pies nie potrzebuje materaca wędrującego po kabinie ani suszarki zasilanej z gniazdka. Pies potrzebuje, żebyś go ze sobą zabrał. A z tobą to on będzie leżał nawet na rozżarzonych węglach. I nadal będzie szczęśliwy.