Jak się okazuje, warto czasem zjechać z autostrady, żeby odwiedzić skromne, lokalne muzeum motoryzacji. Bo tam można trafić na liczącą blisko tysiąc aut i motocykli ekspozycję, na której nie zabrakło też polskiego akcentu.

Mam taką nieformalną tradycję z moimi dwoma bardzo dobrymi kolegami, że raz w roku wsiadamy do auta i ruszamy przed siebie, obierając za cel różne (najczęściej zagraniczne) muzea motoryzacji i techniki. W tym roku naszą destynacją było Monachium, w którym odwiedziliśmy oczywiście przybytek należący do BMW, jak również świetne Verkehrszentrum, o którym pisałem TUTAJ.
Zanim jednak dojechaliśmy do Monachium, zatrzymaliśmy się na kilka godzin w niewielkiej, sennej miejscowości w północnej części Bawarii. Dlaczego akurat tam? Ano dlatego, że rok wcześniej, jadąc autostradą A9, wypatrzyłem tablicę reklamującą Deutsches Fahrzeugmuseum Fichtelberg.

Wtedy nie mieliśmy już czasu, żeby je odwiedzić, a że teraz ponownie przejeżdżaliśmy obok, uznaliśmy, że tym razem wpadniemy z wizytą. I wyszło na to, że było warto.
Muzeum motoryzacji Fichtelberg – co trzeba wiedzieć?
Przede wszystkim, z racji, że opisywane muzeum znajduje się mocno na uboczu, można odnieść wrażenie, że to będzie kolejne, nieduże prywatne muzeum. Nic bardziej mylnego.
Ta niepozorna placówka to tak naprawdę spory kompleks – powierzchnia wystawy liczy aż 11 tysięcy metrów kwadratowych. Samych aut i motocykli jest około 1000, a do tego dochodzą jeszcze inne fajne sprzęty i zabawki. Ekspozycja jest rozdzielona między trzy hale i zadaszoną wiatę, a do ostatniego budynku trzeba pojechać na drugi koniec miejscowości.
Na miejscu jest nawet restauracja, podobno całkiem niezła. Niestety tego nie udało nam się potwierdzić, bo akurat w tygodniu, gdy odwiedziliśmy muzeum, była nieczynna.
Zwiedzanie czas zacząć
Po przekroczeniu progu muzeum i skierowaniu się do kasy biletowej, od razu orientujemy się, że czas w tym miejscu tak jakby trochę się zatrzymał. Za bilety można płacić tylko gotówką (bilet normalny kosztuje 15 euro), a w ofercie sklepiku z pamiątkami są gadżety sprzed dobrych 20 lat.
Co więcej, zamiast biletów z kodem QR do zeskanowania, dostajemy cztery złote monety. To żetony, które trzeba wrzucić przy bramce, żeby wejść do poszczególnych budynków muzeum. Jest ciekawie, przyznajcie sami.

Ale dobrze, pora przejść na ekspozycję. W pierwszej hali od razu trafiamy na jeden z najstarszych eksponatów – to Dürkopp Doppelphaeton z 1908 roku. Zaraz obok stoi Mercedes 300 SL Gullwing, a kawałek dalej stoją m.in. DeLorean, Audi Quattro, kilka Jaguarów i Corvette. A to dopiero początek zwiedzania.







Na kolejnych dwóch kondygnacjach (pomiędzy piętrami poruszamy się starą windą towarową, podróż nią to także niezapomniane przeżycie) czekają m.in. limuzyny z lat 70., sportowe roadstery, kolekcja Porsche i Maserati oraz motocykle.









Ogólnie rzecz ujmując, dobór aut w pierwszej hali robi spore wrażenie. Tak naprawdę jedynym rozczarowaniem jest… Porsche Carrera GT, które po podejściu bliżej okazuje się repliką bazującą chyba na Pontiacu Fiero. Fragment tego auta widać poniższym zdjęciu. Jednak nie rozpamiętujemy tego długo, tylko przechodzimy do kolejnego budynku.

Tam czekają m.in. auta przedwojenne, motocykle i ciągniki rolnicze. Wśród tych ostatnich, oprócz chyba obowiązkowego w każdym tego typu przybytku czerwonego traktora Porsche, jest także nasz polski Ursus C-45. Przyznam, że zrobiło mi się cieplej na sercu, wszakże w zachodnich muzeach rzadko znajduje się miejsce dla polskiej motoryzacji.







Kończąc zwiedzanie w tej lokalizacji, udaliśmy się jeszcze do dużej, zadaszonej wiaty, gdzie zgromadzono m.in. samoloty, sprzęt wojskowy oraz pojazdy specjalne, w tym ambulans bazujący na bliskim mi Mercedesie W115 220D. Następnie wsiedliśmy do naszego auta i przejechaliśmy na wspomniany drugi koniec Fichtelbergu, gdzie jest jeszcze jedna hala, zdecydowanie największa.







Tutaj na początek wchodzimy do pomieszczenia z samochodami miejskimi. Wśród nich jest nawet Maluch, ale nie polski, lecz włoski. Do tego choćby Trabant w wersji Tramp.







Dalej przechodzimy do przestrzeni wypełnionej po brzegi niemal samymi Mercedesami. Są tu takie kąski, jak np. wyścigowy 300 SLR czy współczesny SLR McLaren.





W kolejnych salach zobaczymy z kolei m.in. imponującą kolekcję modeli samochodów i kolejek w skali, zbiór aut włoskiej marki ISO, a także wiele innych ciekawych pojazdów, w tym dziesiątki najróżniejszych jednośladów.







Z racji, że było już późno i zbliżała się godzina zamknięcia placówki, ostatnie sekcje przeszliśmy w przyspieszonym tempie, a zwiedzanie wszystkich ekspozycji zajęło nam łącznie mniej więcej 2 godziny. Można by było jednak spędzić tam i dwa razy więcej czasu, zwłaszcza że liczba eksponatów spokojnie wystarczyłaby do zapełnienia kilku muzeów.
Tak że, gdybym miał jakoś krótko podsumować to miejsce, nie jest to placówka pokroju fenomenalnego muzeum techniki w Sinsheim czy dopracowanej w najdrobniejszych szczegółach wystawy BMW w Monachium, ale jeśli akurat przejeżdża się w pobliżu, to moim zdaniem nie zaszkodzi zajrzeć. Rozczarowani raczej stąd nie wyjdziecie.
Z motoryzacją związany od dziecka - rodzinna legenda głosi, że jego pierwsze pełne zdanie wypowiedziane w języku polskim dotyczyło Fiata Tipo. W 2018 roku rozpoczął współpracę z redakcją tygodnika Motor, a przez kilka ostatnich lat pisał dla Wyboru Kierowców. Specjalizuje się w prezentowaniu i testowaniu motoryzacyjnych nowości, ale graciarstwo też nie jest mu obce. W swoim garażu trzyma między innymi Mercedesa W115, dwa Maluchy i Mustanga. W wolnym czasie przeważnie serwisuje swoje wozy albo jeździ nimi na zloty i rajdy, a czasami zdarza mu się nawet samemu zorganizować jakąś imprezę dla zabytków.