Dacia Duster może się pakować. Weźmie przykład z Chińczyków
Szef produkcji Dacii rzucił zdanie, po którym w Mioveni najpewniej zapadła nieprzyjemna cisza. Następny Duster może powstawać w Hiszpanii. Na razie to jeszcze nie decyzja, a ostrzeżenie dla rumuńskiej fabryki.

Christophe Dridi, wiceprezes Dacii, na spotkaniu z rumuńskimi dziennikarzami stwierdził wprost: dziś największym rywalem Mioveni nie jest już ani Maroko, ani Turcja, tylko hiszpańskie Valladolid. To tam zjeżdża z taśmy Renault Captur, a ten z produkcyjnego punktu widzenia niewiele różni się od Dustera.
Dridi stwierdził nawet, że „jeśli potrafisz wyprodukować Captura, potrafisz wyprodukować i Dustera”. W języku korporacyjnym to lodowate ostrzeżenie.
Na tę chwilę najważniejsze jest to, że żadna decyzja jeszcze nie zapadła. Dridi nie podał kalendarza ani nie potwierdził, gdzie powstanie następna generacja modelu. To raczej nieszczególnie dyskretna podpowiedź, jak wewnątrz Renault rozdziela się pracę między fabryki, które konkurują ze sobą jak rodzeństwo o ostatni kawałek pizzy.
Rumunia jest za droga, czas umierać
Fabryka w Mioveni, która w czasach trzech zmian i sobotnich dyżurów wypuszczała ponad 350 000 aut rocznie, dziś pracuje na dwóch zmianach z niewielkim hakiem. Z taśm zniknęły już Logan, Sandero i Jogger – powędrowały do Maroka, bo ich produkcja w Rumunii przestała się opłacać. Zostały droższe Duster i Bigster.
Do tego spada popyt, rośnie koszt energii, a rynek średnich SUV-ów w kilka lat zrobił się ciasny od chińskich marek. Do walki o klienta z powodzeniem dołączyły chociażby MG, Chery czy BYD.

Rachunek jest brutalnie prosty, choć Dridi owija go w dyplomację. Hiszpania płaci za prąd zdecydowanie mniej, a tamtejsza spawalnia jest znacznie mocniej zrobotyzowana niż rumuńska. Pensje w Hiszpanii są wyższe, owszem, tylko że ludzi jest mniej, a maszyna nie bierze L4 ani trzynastki.
Reszta to logistyka: wożenie aut z Rumunii na zachód Europy kosztuje więcej niż z Półwyspu Iberyjskiego.
A Mioveni w Rumunii to trochę jak narodowy skarb. Zakład ruszył w 1968 roku i przez dekady był dumą tamtejszego przemysłu i jednym z największych eksporterów kraju. Dridi sam zresztą przyznaje, że kocha tę fabrykę i tamtejszych ludzi – ale na tym samym wdechu dodaje, że sentyment nie wygrywa przetargów o nowy model. Liczą się koszt, moce przerobowe i to, jak szybko taśma potrafi się przestawić.
To nie jest opowieść o jednej przeprowadzce
Tu nie chodzi o jeden model, a raczej o powolne pozbawianie fabryki złudzeń co do przyszłości. Nowe modele Dacii już trafiły pod inne adresy: Striker ma powstawać w Turcji, kolejny Sandero i następca Springa w Maroku, a nadchodzący pierwszy elektryk marki w Słowenii.
Szefostwo Dacii ostrzega, że bez znaczących zmian w kwestii cen prądu Duster i Bigster mogą opuścić Rumunię nawet w przyszłym roku, a fabryka ryzykuje utratę kolejnych generacji obu SUV-ów. Mioveni nie walczy więc o nowy model. To dosłownie walka o przetrwanie.

Hiszpanom wzrósł apetyt, ale z szampanami lepiej jeszcze poczekać. Renault planuje inwestycje rzędu 600 mln euro w swoje hiszpańskie zakłady do 2030 roku, a do Valladolid i Palencji ma trafić pięć nowych modeli, w tym dwa elektryczne.
Tyle że w świecie, w którym fabryki jednego koncernu licytują się między sobą o każdy projekt, bycie kandydatem to nie to samo co bycie „zwycięzcą”. Valladolid jest na liście, ale są na niej również Turcja i Maroko.
A co to wszystko oznacza dla kierowcy znad Wisły, który właśnie zerka na Dustera w salonie? Mniej więcej tyle co nic. Budżetowy SUV z LPG, którego Polacy pokochali miłością szczerą i bezwarunkową, pojedzie tak samo niezależnie od tego, czy skręcono go w Rumunii, czy w Hiszpanii. Logo zostanie to samo. Zmieni się co najwyżej jedno słowo – to stojące po „Made in”.
Na razie to korporacyjne igrzyska, w których fabryki Renault walczą o przetrwanie, a Mioveni usłyszało, że czasy, w których mogło się cieszyć rolą pewniaka, bezpowrotnie minęły. Duster jeszcze nie spakował walizek, ale ktoś mu już pokazał, gdzie jest lotnisko.
Z wykształcenia i zamiłowania językoznawca i kulturoznawca, z pasji motocyklista szosowy i błotny. Przez blisko 20 lat pracował nad tłumaczeniami i lokalizacją treści dla największych firm z szerokiego wachlarza branż, na czele z automotive. Na koncie ma współpracę m.in. ze Światem Motocykli, jako autor i korektor. Fan motoryzacyjnej Japonii, chociaż prywatnie maltretuje swojego ukochanego Citroena C2 VTS (nie sprzeda, będzie robił). Z poczucia misji wspomaga organizacje pozarządowe w walce z dezinformacją.