Pojechałem na dwudniowy zlot klasyków. Takich nieco większych, ale tak lubię

Ogółem, koncepcja zlotu zabytkowych autobusów w Polsce nie jest sama w sobie niczym odkrywczym, ponieważ tego typu wydarzenia odbywają się już od lat, chociażby z okazji Nocy Muzeów. Niemniej, taka impreza na taką skalę, na którą przyjechało jakieś kilkadziesiąt maszyn, to przedsięwzięcie u nas dosyć świeże. W Rzeszowie po raz drugi zorganizowano Zlot Zabytkowych Autobusów.

Coś, co zwróciło moją największą uwagę, oprócz oczywiście samej liczby wozów, to ich duże zróżnicowanie. Na miejsce przyjechały pojazdy z różnych epok i różnych stron świata, dzięki czemu zwiedzanie nie kończyło się po 30 minutach. Co więcej, nie przyjechały wyłącznie same autobusy, ponieważ swój kącik miały też również co ciekawsze wozy techniczne.

Tytułem preludium, krótkie zdjęciowe streszczenie, co i jak:

Co z jednej strony jest komplementem, a z drugiej pewnego rodzaju złośliwym przytykiem. Zasadniczo, pojazd przez swój wkład dla historii Polski wymaga należytego szacunku, ale mam wrażenie, że jego dominacja na imprezach tego rodzaju jest tak przytłaczająca, iż w tłumie kilkunastu takich samych wozów znikają naprawdę ciekawe egzemplarze. A takich kilka przyjechało.

Nie licząc dwóch miejskich H9, wrażenie robił H9-03 z 1974 roku, czyli sztuka pochodząca z jednego z pierwszych lat produkcji. Towarzystwa dotrzymywał mu H9-15 z 1977 roku - to jego bardziej luksusowa wersja, wyposażona w pełen “turystyczny” osprzęt w postaci dodatkowego nagłośnienia wnętrza.

Zupełnie odwrotnie do Autosanów, przedstawicielstwo Jelczy było znacznie bardziej zróżnicowane. Wiadomo, że niemal wszyscy pochodzą z jednego z dwóch wspólnych przodków: albo czeskiej Skody 706RTO, albo francuskiego Berlieta PR100. Pomimo tego, że miały wspólny mianownik, to przyjechało dużo zupełnie różnych egzemplarzy.

Oczywiście, nie wszystkie obecne Jelcze pochodziły z tego samego drzewa genealogicznego. Ciekawym egzemplarzem był model M125M Dana - całkowicie autorski projekt, który niestety nie odniósł sukcesu, chociaż zapowiadał się naprawdę sensownie. Powstało zaledwie kilkadziesiąt egzemplarzy, z czego kilkanaście pod nazwą Dana, a reszta jako Vecto. Wóz widoczny na zdjęciu pochodzi z 1999 roku - jednego z pierwszych w ogóle.

Chociaż Ikarus polski nie był, to z naszym państwem związany był przez długie lata i nie ma osoby z mojego rocznika, która nie kojarzyłaby tego pojazdu z młodości. Sam darzę te auta ogromną sympatią i sentymentem, ponieważ jako dzieciak wyjeździłem takimi setki, jak nie tysiące kilometrów do szkoły i nazad.

Do Rzeszowa dotarły trzy sztuki, z czego najciekawszy egzemplarz to niespotykany u nas model z dwubiegowym automatem Praga. Z tego, co mówił jego właściciel, jadąc na kołach z Warszawy do Rzeszowa pojazd poruszał się z prędkością około 50 km/h. Zestarzał się przy tym o 15 lat.

Sam wyjazd kolumny pojazdów z zajezdni na trasę zajął jakieś kilkanaście minut, co dobrze pokazuje, jak liczna była to impreza. Natomiast równie ciekawe, jak nawet nie ciekawsze od samego zlotu wydarzenie odbywało się dnia poprzedniego, kiedy kilkanaście autobusów kursowało po Rzeszowie w ramach dwóch linii miejskich. Można było z nimi aktywnie obcować, a nie tylko patrząc na zaparkowany eksponat.

Jedyny minus z perspektywy miłośnika był taki, że wspomniane linie uruchomiono w piątek po południu, w czasie największych korków. Efektem było, że wszystkie rozkłady jazdy całkowicie się rozjechały, tak że trudno było wycelować w konkretny kurs. Pojazdy w pewnym momencie podjeżdżały na przystanki całkowicie przypadkowo, na “nie swoich” liniach i o zupełnie losowych godzinach.

Szukajmy jednak pozytywów w każdym aspekcie - pasażer powinien się cieszyć, że autobus w ogóle przyjechał, jak za dawnych lat.