Ta Warszawa nadal dzielnie wrasta. Inne już dawno zniknęły, ale ta jeszcze nie

We wspomnianym artykule pisałem m.in. o tym, że Warszawy w roli wrostów całkowicie wyginęły, a w przypadku dużych miast, a zwłaszcza stolicy, nie ma nawet co myśleć o myśleniu o spotkaniu takowej. Tymczasem, w listopadzie roku pańskiego 2026, w jednej z dzielnic Warszawy, taki egzemplarz gnije sobie w najlepsze i nawet nie zamierza przestać.

Namiar na tę Warszawę dał mi redaktor Łubiński, który mieszka nieopodal i kojarzy ten wóz od co najmniej kilkunastu lat. Stoi on na prywatnej posesji, niemniej jest bardzo dobrze widoczny z ulicy, tak że nie trzeba się nawet wspinać na drzewo, aby móc go dokładnie przestudiować.

Nie wiem, ile czasu Warszawa tam zalega, ale według zdjęć na Google Street View, co najmniej od 2013 roku - wtedy widać pierwsze ujęcia, na których samochód jest widoczny. Czy był tam już wcześniej, nie mam pojęcia.

Od Warszawy do Żuka jest krótka droga, ponieważ oba samochody są ze sobą mechanicznie spokrewnione. Nadwozia nie mają części wspólnych, ale podwozie już tak i to dużo. Żuki miały te same układy napędowe, zawieszenia i hamulcowe, co Warszawy, włącznie z dolnozaworowymi silnikami M20 w najstarszych egzemplarzach.

Idzie domniemywać, że właściciel dobytku planował z dwóch pojazdów zmontować jeden. Patrząc też na znacznie większą unikatowość Warszawy w tym towarzystwie, zapewne to ona miała być biorcą, a Żuk jedynie dawcą organów. Zaznaczam wszakże, że są to jedynie domysły, a nie fakty.

Zważywszy na fakt, że oba auta stoją na posesji od co najmniej kilkunastu lat i to pod chmurką, nie zwiastuję temu raczej końcowego sukcesu. Wiele wskazuje więc na to, iż to jeden z tych ambitnych projektów, który przegrał nierówną walkę z ekonomią i czasem.

Stan nadwozia Warszawy w listopadzie 2026 roku jednoznacznie sugeruje, że bez poważnych inwestycji w naprawę się nie obędzie. Na wspomnianych ujęciach Google Street View widać, że zarówno Warszawa, jak i Żuk od 2013 roku stały pod chmurką, jedynie nieznacznie zmieniając swoje pozycje na przestrzeni lat.

Sformułowania dotyczące "ostatnich" wrostów mogą z jednej strony być podobne do ogłaszania ostatniej trasy koncertowej grupy Scorpions - od przynajmniej kilku lat chłopaki robią ostatni objazd kontynentu, a później za rok robią kolejny, już ten na pewno ostatni.

Z określaniem pewnych aut, w tym Warszawy, jako "ostatnich" żyjących jest często podobnie - niby już ich nie ma, niby ich czas przeminął, a później pojawia się jakiś egzemplarz, który jednak przetrwał i żyje sobie nadal.

Z Warszawą jest podobnie, chociaż nie da się ukryć faktu, że jeżeli nawet w dużym mieście jakaś nieznana sztuka jeszcze przetrwała, to raczej jest schowana gdzieś głęboko - wszak inaczej ktoś na pewno by ją zauważył i opublikował światu.

W każdym razie, opisywany wrastający egzemplarz Warszawy to, oprócz TEGO egzemplarza zaparkowanego na warszawskich Włochach, jedyny publicznie widoczny przedstawiciel tego wozu w stolicy, który nie jest wyrychtowanym na glanc zabytkiem.