Zrobiłem kursantom test z nawigacją. 100 proc. oblało
Postanowiłem zrobić mały eksperyment polegający na sprawdzeniu, jak kursanci zachowają się w obliczu nawigacji sugerującej niedozwolony manewr. Właśnie idę spożywać napój wyskokowy.
Spośród ludzi, których aktualnie uczę jazdy autem, wybrałem te bardziej pojętne i zaawansowane, aby nieco zboczyć z, nomen omen, kursu i wyjść nieco poza szablon. Chciałem zobaczyć, jak młodzi ludzie będą potrafili korzystać z nawigacji samochodowej i w jak dużym stopniu będzie ona decydująca w kwestii zachowania na drodze. Nauka jazdy, o czym pisałem niedawno TUTAJ, nie polega tylko na piłowaniu parkowania i cofania po łuku, ale również przyswajaniu bardziej życiowych zadań.
Nawigacja potrafi wydać polecenie wbrew przepisom ruchu drogowego
Tajnym składnikiem zadania dodatkowego było poprowadzenie trasy w taki sposób, aby znalazły się na niej między innymi takie właśnie sytuacje. Niestety bowiem, nawigacja nie zawsze sugeruje manewry w danym miejscu prawidłowe. Wiele razy sam zostałem wpuszczony w maliny, gdzie wskazówki kazały skręcić na zakazie albo zawrócić w niedozwolonym miejscu.
Sęk w tym, aby nie dać się zwieść i, pomimo podpowiedzi z systemu nawigacji, myśleć samodzielnie, obserwować drogę i podejmować odpowiedzialne decyzje.
Pozwoliłem sobie wykorzystać dwa miejsca, gdzie nawigacja wydaje polecenia sprzeczne z obowiązującymi zasadami ruchu
Jedna sytuacja to sugerowany przez nawigację manewr zawracania w miejscu, gdzie jest to niedozwolone. Wynika to z faktu obecności sygnalizacji kierunkowej S-3, gdzie jeżeli nie jest wyszczególniony manewr zawracania, to można sobie co najwyżej o nim pomarzyć.
Druga zaś to poprowadzenie trasy pod prąd ulicą jednokierunkową, gdzie od strony wjazdu stoją dwa zakazy wjazdu, jakby jednego ktoś nie zauważył.
Takich farfocli jest oczywiście więcej, ale te dwa akurat miałem w głowie na poczekaniu, a ponadto nie chciałem też opierać całych zajęć na pokazywaniu ludziom, że nawigacja nie zna topografii miasta. Miało to służyć za suplement, że nawigacji nie można w stu procentach ufać, bo może nam zaserwować taki suchy żart.
Niestety, eksperyment zakończył się niepowodzeniem
Niepowodzeniem, ponieważ na trzy w ten sposób “egzaminowane” osoby, poległy… wszystkie trzy. Każde po kolei dawało się złapać na wędkę w tych samych miejscach i w dokładnie taki sam sposób.
Okazało się to, o czym każdy niby wiedział, ale trochę się jeszcze łudził - że ludzie zbyt silnie wierzą poleceniom wysyłanym przez system nawigacji. Ani razu u nikogo nie pojawiła się refleksja “ale przecież tu jest zakaz”, tylko skoro nawigacja każe jechać, to można jechać.
Trzeba ludzi przyzwyczajać do technologii, ale z głową
Korzystanie z nawigacji samochodowej jest już zjawiskiem na tyle powszechnym, że ludzie często nie są w stanie podjechać do osiedlowego warzywniaka na pamięć. Moim celem nie miało być ogłupianie kursantów i pokazywanie, że nie muszą samodzielnie myśleć, bo od tego mają nawigację. Wręcz przeciwnie, mój cel był zupełnie odwrotny.
Przy okazji praktycznej nauki korzystania z tego dobrodziejstwa chciałem też uzmysłowić, że nawigacja nie zawsze powinna być wyrocznią. Traktowanie jej jako uzupełnienia swojej własnej inteligencji i świadomości - tak. Traktowanie jej jako jedynego słusznego punktu odniesienia - zdecydowanie nie.
Samodzielne myślenie jest w odwrocie
Chciałem dać się pozytywnie zaskoczyć, a niestety tylko utwierdziłem się w smutnym przekonaniu, że ludzie prowadzą samochód coraz gorzej. Nie chodzi tutaj o techniczne umiejętności, a właśnie myślenie poprzedzające podejmowane decyzje.
W razie czego, polecam klasyczną mapę drogową. Nigdy mnie nie zawiodła, a i myślenia uczy bardziej.
