Wygląda jak zabytkowe Ferrari. W praktyce jest jeszcze rzadszy
Jeżeli masz wybór mieć Mazdę MX-5 albo zabytkowe Ferrari, to który samochód wybierzesz? Prawidłowa odpowiedź brzmi: tak.

Świat bowiem wpadł na ten pomysł za sprawą samochodu o nazwie Tribute Automotive MX 250, który jest połączeniem podwozia Mazdy MX-5 i autorskiego nadwozia wzorowanego na Ferrari 250 GTO - stąd też nazwa, stanowiąca hybrydę obydwu.
Produkcją zajmowała się brytyjska firma Tribute Automotive, a takich pojazdów powstało zaledwie 200 egzemplarzy. Jeden z nich pojawił się niedawno na sprzedaż w Polsce.
Firma Tribute Automotive od 2011 roku produkuje specjalne nadwozia dla samochodów sportowych
Chociaż podwaliny pod projekty stanowiły często już na tamten moment youngtimery, a wzornictwo nadwozi nawiązywało do lat 50. i 60., to produkcja specjalnych aut rozpoczęła się dopiero w 2011 roku, kiedy to powstała firma Tribute Automotive. Można powiedzieć, że kultywowała ona piękną tradycję budowy brytyjskich kit-carów, a przedstawiony model MX 250 jest jednym z nich.

Oprócz tytułowego auta, takich projektów było znacznie więcej
Według zawartych w Internecie informacji, pierwszy zbudowany przez firmę Tribute kit-car bazował na czwartej generacji Toyoty Supry. Za bazę konstrukcyjną służyły również podwozia pierwszego BMW Z3, brytyjskiego Triumpha Spitfire, a nawet… Citroena 2CV.
Zwłaszcza ten ostatni projekt robi wrażenie, ponieważ skonstruowane na jego fundamentach auto wygląda jak wyścigowa strzała z lat 50. Mechanicznie jest to nadal Cytrynka, ale nadwozie żadnym detalem nie sugeruje, czym było przed przemianą.
BMW z kolei stanowiło chyba najbardziej uniwersalne podwaliny do przebudowy, ponieważ na jego podstawie firma Tribute skonstruowała co najmniej kilka niezależnych projektów. Jednym z nich był model nawiązujący wyglądem do brytyjskiego roadstera AC Cobra.
Model MX 250 powstał w oparciu o Mazdę MX-5 i wygląda jak Ferrari po miesiącu na Podkarpaciu
Podstawy dla samochodu Tribute Automotive MX 250 stanowiła Mazda MX-5 pierwszej generacji, produkowana do 1998 roku, charakteryzująca się m.in. otwieranymi reflektorami. Przemiana jest spektakularna, ponieważ zewnętrznie auto z oryginałem wspólne ma właściwie tylko drzwi - całą przednią, tylną i górną część pojazdu skonstruowano na nowo.

Punktem odniesienia dla projektu nadwozia jest Ferrari 250 GTO, do którego tak zbudowany pojazd jest o wiele bardziej podobny niż wspomniane BMW Z3 do AC Cobry. Im dłużej się patrzy na ten samochód, tym bardziej widać okaleczone proporcje, ale i tak całość wygląda zaskakująco spójnie.

W sieci można natrafić również na ślady modelu MX 250, który wygląda jakby miał przyspawany do nadwozia hardtop - nie natrafiłem na żaden rozwinięty opis tego wariantu, ale jest to prawdopodobnie po prostu alternatywna wersja nadwozia, z bardziej zarysowaną trzecią bryłą, bardziej zbliżoną wyglądem do Mazdy.
To jedna z zaledwie 200 wyprodukowanych sztuk tego modelu
Z tego, co mówią dostępne informacje, egzemplarzy MX 250 powstało zaledwie 200. Produkcja tego typu kit-carów z założenia jest małoseryjna, dlatego tak mała liczba nie zaskakuje. Podobnie zresztą wygląda sytuacja w przypadku innych modeli Tribute Automotive, produkowanych w śladowych ilościach.

Sama firma sprawia wrażenie nieaktywnej, jako że strona internetowa została zarchiwizowana, a przedtem od pewnego czasu nie pojawiały się na niej żadne aktualizacje. Niestety, z zakładek zniknęła ta poświęcona modelowi MX 250, dlatego trudno jest zweryfikować niektóre informacje.
Samochód na sprzedaż jest użytkowany i jeżdżący, chociaż ma chwilowe trudności
Sprzedający w treści ogłoszenia wspomina o tym, że w MX 250 niedomaga układ paliwowy, stąd zalecany odbiór lawetą, a nie samodzielny powrót na kołach. Niemniej, z tego samego opisu wynika, że dopóki wszystko śmigało, wóz był cały czas pod parą, a nie stał schowany pod kocem w garażu.
Mazda MX-5, jakkolwiek nie byłaby wspaniałym samochodem, jest dość oklepanym pomysłem na auto klasyczne. W takim wydaniu - absolutnie zwariowanym i wspaniałym zarazem.
Dziennikarz, fotograf, podróżnik i graciarz. Od 2019 roku redaktor Magazynu Classicauto, występował również gościnnie w Plejady Subaru. Etatowo od 2015 roku instruktor nauki jazdy, od 2018 roku w warszawskiej szkole GazeLka, gdzie uczy młodych ludzi graciarstwa od podstaw. Pomiędzy wierszami biega z aparatem po obskurnej i zapadłej Polsce, publikując swe zdjęcia na instagramowym profilu Polska w ruinie. Czasami zabawia towarzystwo organizacją imprez nawigacyjno-turystycznych pod szyldem Stary Pojazd i Może. Jeździ na co dzień tym, co akurat rano odpali.