Trabant za 15 tys. euro może być twój. Ten jest inny niż wszystkie

Gdyby ocenić historię wyłącznie po jej okładce, taka kwota za wóz pogardzany od samych swoich narodzin wygląda niedorzecznie - porównywalnie do podobnych pieniędzy za np. Poloneza Atu Plus. Sytuacja zaczyna wyglądać jednak nieco inaczej, kiedy owym Trabantem 1.1 okazuje się być bardzo wczesny egzemplarz serii przedprodukcyjnej.

Seryjną produkcję Trabanta 1.1 rozpoczęto w maju 1990 roku, czyli tuż przed oficjalnym zjednoczeniem Niemiec. Egzemplarz wystawiony na sprzedaż wyprodukowany został jeszcze w 1989 roku, w ramach liczącej łącznie kilkaset egzemplarzy serii przedprodukcyjnej. 

Mniej więcej w tym samym czasie podjęto produkcję jego większego brata, czyli Wartburga 1.3. Był to już ogółem zdecydowanie łabędzi śpiew NRD-owskiego przemysłu motoryzacyjnego, który po otwarciu granic i napływie zachodnich samochodów zaliczył szybki zjazd do zajezdni.

Zmiany stylistyczne w porównaniu z np. różnicami pomiędzy “starym” i “nowym” Wartburgiem były zdecydowanie mniej zauważalne, niemniej było widać, że produkcyjny Trabant 1.1 wyglądał inaczej, niż wcześniejszy model 601.

Widoczny w ogłoszeniu Trabant z zewnątrz wygląda wszakże niemal tak samo, jak wyglądał do tej pory. Nie licząc znajdującego się na pasie tylnym emblematu “1.1”, zdradzają go właściwie dwa detale: nowy wzór osłony chłodnicy i korek wlewu paliwa na tylnym błotniku.

Ostateczny model posiadał więcej różnic w stosunku do starszej wersji, m.in. plastikowe zderzaki i zupełnie inne tylne lampy. Reszta, włącznie z archaiczną już bryłą nadwozia, pozostała niezmieniona.

Pomijając najbardziej oczywistą oczywistość, czyli czterosuwowy silnik, nowy Trabant wyróżniał się istotnie zmodyfikowanym podwoziem. Model 1.1 wyposażony był hamulce tarczowe, a także w przednie zawieszenie oparte na kolumnach MacPhersona oraz tylne wykorzystujące sprężyny śrubowe - chociaż ta ostatnia modernizacja przeprowadzona została jeszcze w późnych egzemplarzach Trabanta 601.

Sam silnik natomiast to 1,1-litrowy motor czterosuwowy, który po wielu dekadach życia w błękitnych oparach absurdu zastąpił w końcu prymitywny silnik dwusuwowy. Nowy silnik to produkowany w Chemnitz licencyjna jednostka EA111 autorstwa Volkswagena - ta sama, co w Wartburgu 1.3, tylko o 0,2 litra mniejsza.

Prawdą jest, że przemysł motoryzacyjny w NRD zniósł transformację ustrojową jeszcze gorzej, niż stało się to u nas. Chociaż produkcja Dużego Fiata została zakończona, to Małego Fiata i Poloneza produkowano jeszcze przez kolejną dekadę. Trabant i Wartburg przetrwały zaledwie do 1991 roku, ze względu na zerowe zainteresowanie.

Prawdą jest, że gdyby Trabant wyglądający tak, jak na zdjęciach w ogłoszeniu, pojawił się na rynku gdzieś w pierwszej połowie lat 70., miałby nawet dużo sensu. Początek lat 90. to już był moment raczej na ciche opuszczenie sceny, niż próbę zrobienia jakiegokolwiek przedstawienia.

Jest to raczej skutek restauracji, niż chomikowania w sterylnej stodole na przedmieściach Zwickau, co nie zmienia faktu, że wóz wygląda, jakby dopiero wczoraj ktoś go sklejał śliną na taśmie produkcyjnej.

Niespełna 15 tysięcy euro daje w przeliczeniu na złotówki około 65 tysięcy złotych. Patrząc na to, że Niemcy ze wschodu mają podobny sentyment do Trabantów, co Polacy do Syren, jestem w stanie to psychicznie dźwignąć.

Niemniej, nadal jest to Trabant, produkowany w tym samym czasie (i poniekąd państwie), co Volkswagen Golf III.