Przyjechało tu mnóstwo ciekawych aut. Te były znacznie ciekawsze od pozostałych

Doprecyzujmy, że nie był to zlot Zaporożców samych w sobie, zaś zlot samochodów marki AvtoZAZ. Zaporożec, jako ten najbardziej rozpoznawalny i kojarzony z tą marką, zdominował imprezę całkowicie. Przyjechało kilka innych pojazdów, w tym np. Tavria, był to jednak zaledwie margines.

Subiektywna, czyli moja własna, a że moja racja jest najmojsza, to musicie się z nią pogodzić i nie obchodzi mnie, że ktoś się nie zgadza. Kolejność prezentacji będzie całkowicie losowa, nawet nie alfabetyczna, bo niby jak?

Ten pojazd wygląda pozornie jak samodział, jest to natomiast fabryczna produkcja - Zaporożec 968MP, czyli wersja pickup pozbawiona tylnej części zabudowy kabiny, produkowany był od końca lat 80. do końca produkcji Zaporożca w ogóle - przez ten czas powstało około 2500 egzemplarzy tego wozu.

Tak prawdę mówiąc, z niego taki pickup, jak z koziej rzyci klarnet. Ze względu na silnik umieszczony z tyłu, załadunek odbywał się wyłącznie poprzez przerzucanie skrzynek bimbru ciężkich przedmiotów ponad głową. Ponadto, przestrzeń była bardzo krótka, obejmująca miejsce pozostałe po tylnej kanapie.

Proces powstawania Zaporożca w wersji MP wyglądał dokładnie tak, jak można sobie wyobrazić: z domyślnego nadwozia obcinano fragment dachu za słupkiem B, a w puste miejsce wstawiano ścianę z okienkiem. Ślad po dachu od strony karoserii wzmacniano dodatkowym profilem w kształcie litery U.

Generalnie, bryła tego wozu jest już taka sama, jak w późniejszym modelu 968, ale oba pojazdy nieznacznie różnią się między sobą konstrukcyjnie. Ze względu na płynny i nieregularny charakter modyfikacji, często trudno jest jednoznacznie stwierdzić, który element wyposażenia w którym momencie się pojawił.

Najwięcej różnic można dostrzec w wyglądzie wnętrza i zewnętrznych detali, takich jak np. dłuższe boczne wloty powietrza, inny wzór przedniej ozdobnej atrapy, czy brak światełek cofania z tyłu. Tak, czy inaczej, model 966 to najstarszy Zaporożec “uszatek”, produkowany od 1966 do 1972 roku, kiedy został zastąpiony bardziej nam znanym modelem 968.

Pozwólcie, że przypomnę - fabryczny silnik Zaporożca z czasów produkcji tej konkretnej generacji wozu osiągał moc około 40 koni mechanicznych. Około, ponieważ było kilka różnic i odstępstw, o których nie mam zielonego pojęcia. Niemniej, w każdym przypadku było to zdecydowanie mniej, niż wspomniane 60 koni mechanicznych.

Silnik samochodu został zmodyfikowany w oparciu o tłoki z Łady “kopiejki”, a ponadto rozwiercony z fabrycznej pojemności niespełna 1200 ccm do prawie lub ponad 1300 ccm. Motor poddano jeszcze kilku pomniejszym zmianom osprzętu, co w rezultacie wypluło wspomniany wynik na hamowni.

Węgierski Zaporożec to ponadto idealny sleeper - z wyglądu nie idzie poznać, że coś było robione, a polska załoga, która towarzyszyła mu na długim odcinku trasy do Rygi, nie mogła go dogonić ani na prostych, ani na zakrętach.

To ciekawa modyfikacja, również pozostająca w ukryciu, ale jeżeli ktoś ogarnia nieco bardziej konstrukcję silnika, ten od razu zauważy, że w tym egzemplarzu coś się nie zgadza. Mianowicie, jego właściciel wyposażył go w elektronicznie sterowany jednopunktowy wtrysk paliwa.

Przeróbkę można zdemaskować po licznych kabelkach i wtyczkach tam, gdzie ich zupełnie być nie powinno: a to od czujnika przepustnicy, a to od czujnika położenia wału, a to od pompy paliwa. Ponadto, po przekręceniu kluczyka owa pompa wydaje charakterystyczne “bzzzzz”, czego oryginalnie Zaporożec nie potrafi.

Przyczepę skonstruowano w 1987 roku w zakładach ZiD w Kowrowie, a jej przeznaczeniem były motocykle klasy do 350 ccm. Nie była to zatem konstrukcja typowo samochodowa, ale na haku Zaporożca wyglądała całkiem sympatycznie.

Podobno powstało bardzo niewiele egzemplarzy przyczepy Jenot - nie jestem w stanie powiedzieć, jakie to liczby, ale z tego, co mówili ludzie na zlocie, mogło być ich zaledwie kilkaset. Produkcji zaprzestano ponoć dlatego, że przyczepa okazała się być… po prostu bez sensu.

Gdyby ktoś przyjechał ZAZ-em Sławuta, to otrzymałby w mojej głowie nieoficjalny puchar elegancji. Niestety, nikt się nie odważył.