Myślałem, że to zwykły stary Mercedes. Okazał się unikatem

Umówmy się, że Mercedes W126 w roli grata sam w sobie jest dość egzotyczny, bo auta tej klasy traktowane są raczej jak eleganckie klasyki. Mało przez to jest raczej egzemplarzy pokrytych naturalną patyną, chyba że w oczekiwaniu na remont.

Ten Mercedes z oddali wyglądał zupełnie normalnie - po prostu ładnie zapozował na tle bloku z wielkiej płyty. Tyle, że to był rzadki i niedostępny u nas model 300 SDL, w dodatku z pakietem firmy Lorinser - czyli zdecydowanie był to biały kruk.

Dzisiaj silnik Diesla w Mercedesie klasy S nikogo nie zaskakuje, ale w tamtym czasie nie był to jeszcze widok powszechny. Co prawda, sam fakt zastosowania tego napędu w luksusowym Mercedesie nie był nowym pomysłem - ten pojawił się już na wyposażeniu poprzedniej generacji, typu W116. Podobnie jednak, jak w przypadku W126, w takiej konfiguracji dostępny był jedynie na obszarze Ameryki Północnej.

Na rynki europejskie klasa S z silnikiem Diesla trafiła dopiero w latach 90., za sprawą modelu W140.

Litera L w nazwie modelu to zaś przedłużona płyta podłogowa, która akurat w przypadku klasy S była znana również w Europie. Tyle, że w połączeniu z silnikami benzynowymi, zwykle tymi najmocniejszymi, ze szczególnym wyróżnieniem wersji V8.

Ciekawostką jest natomiast, że w tym roczniku wersje z trzylitrowym dieslem były dostępne wyłącznie z wydłużonym rozstawem osi - krótki model 300 SD występował jedynie do 1985 roku, w wydaniu przedliftowym. Kolejna rzecz, że 300 SDL sprzedawano jedynie przez dwa lata, od 1985 do 1987 roku.

Obecność takiego egzemplarza na terenie Europy możliwa jest zatem wyłącznie za sprawą indywidualnego importu z USA lub Kanady. Szczerze mówiąc, nigdy nie widziałem takiej wersji W126 na drodze, w jakimkolwiek stanie.

To już nie jest ten legendarny i rewolucyjny 5-cylindrowy diesel, lecz jego 6-cylindrowa wersja oznaczona kodem OM603. Silnik ten był oferowany w innych europejskich Mercedesach, w tym np. do W124. Później ewoluował również w wersję turbodoładowaną, ale w takiej konfiguracji do klasy S akurat nie trafił.

W samym W126 znacznie częściej natomiast spotykana była 3,5-litrowa odmiana tego samego silnika - taki wóz oznaczono kodem 350 SD lub SDL, w zależności od rozstawu osi. Oczywiście, podobnie jak "trzyseta", sprzedawany był wyłącznie na rynku północnoamerykańskim.

Firma ta, podobnie jak AMG, ma długie tradycje współpracy z Mercedesem, a najbardziej znana jest z szeroko zakrojonego tuningu ich samochodów. Tyle, że jeżeli chodzi o modyfikacje mechaniczne, dotyczyły one silników benzynowych - dizelki pozostawiano w spokoju, dlatego ten egzemplarz W126 prawdopodpbnie pozostał w specyfikacji fabrycznej.

Prawdopodobnie, bo co sobie ewentualnie wymodził jego właściciel, to już inna sprawa.

Co innego natomiast z tuningiem optycznym, gdzie widać liczne dodatki z autografem Lorinsera. Ogólnie, pakiet Lorinsera jest bardzo subtelny, a nie nachalny, jak niektóre szalone projekty z lat 80. Wymowne zresztą, że dopiero z bliska dało się zauważyć, że coś jest na rzeczy.

Wóz, chociaż nieco podmęczony, wyglądał na normalnie używany, dlatego trafił do worka z podpisem "graty" - być może nieco na wyrost, bo jednak wyglądał kilkanaście razy lepiej niż niektóre używane u nas jako daily Balerony. Zasadniczo, gdyby ktoś wrastał publicznie taką sztukę Mercedesa, byłbym pełen uznania za galaktyczny poziom graciarstwa.

Niemniej, i tak szanuję za posiadanie takiego wozu w takim autentycznym stanie utrzymania - tu lekko obtarty, tam lekko pęknięty, z wielomiesięcznym syfem na karoserii i na uszczelkach. Wspaniałości.