Jazda gratami to nie fizyka jądrowa. To samochody jak każde inne

Tytułem wstępu, gratów mam kilka, a ich wspólnym mianownikiem jest czwarty krzyżyk na karku - średnia wieku w parku maszyn to jakieś 38 lat. Jeżdżę nimi dużo i to nierzadko na długich dystansach, traktując to zasadniczo jako coś zupełnie normalnego.

Wielokrotnie spotykałem się na parkingach czy stacjach paliw z przejawami zainteresowania - przeważnie były to pozytywne doświadczenia, ale często niestety słyszałem irytujące mnie pytanie: "A Ty się nie boisz tym tak daleko jechać?".

W domyśle wiekowe auto miałoby oznaczać wysoką awaryjność, tak jakby z założenia wszystko, co stare, jednocześnie ciągle się psuło. Dodajmy jeszcze, że psuć od używania zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli od jeżdżenia. Bez robienia żadnych ekstremalnych akrobacji i fikołków.

W rozumowaniu pytających, stary samochód jest tak dziadowsko wykonany, że nie ma prawa pokonać bezawaryjnie trasy z Warszawy do Pułtuska, a już na pewno nie da rady przyjechać z powrotem.

Oczywiście, wiadomo, nie chodzi mi tutaj o liczbę udogodnień, bo jednak współczesne auto jest znacznie bardziej wielofunkcyjne: elektronika pokładowa, klimatyzacja i ogólnie bogatsze wyposażenie. Mam na myśli jazdę w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli opierającej się na działaniu podzespołów samochodu.

Silnik pracuje tak samo, zawieszenie tak samo, hamulce również, tak że jeżeli wóz jest utrzymany w odpowiedniej sprawności mechanicznej, nie widzę żadnych powodów do niepokoju. Tym bardziej, że są to auta z lat 80. i wczesnych 90., gdzie poziom niezawodności i ogólnego dopracowania był już na bardzo wysokim poziomie.

Co więcej, wszystkie dalekie trasy pokonuję "z marszu", czyli bez specjalnych przygotowań. Po prostu przychodzę do wozu, odpalam, tankuję do pełna i jadę - tak, jak każdego dnia, tylko nieco dalej. Wiadomo, że z przezorności zawsze trzeba skontrolować płyny i oświetlenie, ale takie czynności serwisowe powinny dotyczyć wszystkich aut, a nie tylko starych.

Jak napisałem wcześniej, w rozumowaniu ludzi stare = awaryjne, co absolutnie nie jest prawdą. Powiedziałbym nawet, że wręcz przeciwnie, stare = mniej awaryjne, ponieważ maszynownia pozbawiona jest skomplikowanej i wrażliwej elektroniki. Dobrze dotarta i naoliwiona mechanika zawsze będzie trwalsza od kilometrów kabelków i czujników.

W przypadku samochodów pochodzących z lat 50. i 60. można byłoby polemizować z jakością wykonania, w związku z czym długie trasy faktycznie mogłyby być obarczone większym ryzykiem. W odniesieniu do aut z lat 80. nie odczuwam natomiast żadnych obaw dotyczących ich sprawności i żywotności, przynajmniej w kontekście mechaniki.

Nie będę opowiadał bajek, że nigdy nic się nie wydarzyło, bo zdarzały się czasami różne "zabawne" przygody. Nie liczę naturalnie takich incydentów, jak spalona żarówka czy przebita opona, bo to są akurat usterki ponadczasowe i nie mają związku z wiekiem samochodu.

Nie było natomiast nigdy tak, aby wóz stanął i nie pojechał dalej - zawsze dojeżdżał do celu i przywoził mnie z powrotem. Owszem, bywało czasami tak, że stało się coś poważniejszego, jak np. w opisanej TUTAJ przeze mnie historii, ale wciąż jest to jedynie wyjątek potwierdzający regułę. Patrząc na liczbę przejechanych kilometrów, 2-3 incydenty tego typu daleko od domu to niewiele.

W ramach podsumowania dodam, że wielokrotnie obserwowałem podczas wyjazdów ustawione na pasie awaryjnym zepsute współczesne samochody - te, które rzekomo miały być pewne i bezproblemowe. Nie chcę przy tym się licytować, tylko po prostu pokazać, że nie można uogólniać i szufladkować pod kątem wieku.

No cóż, mogłem jedynie współczuć właścicielom niesprawnych aut zza kierownicy swojego niemal 40-letniego grata, którym powinienem bać się jechać dalej niż po bułki do pobliskiej piekarni.