Te autobusy dotarły nawet na Kubę. Były tutaj bardzo popularne

Dużo tutaj ostatnio o nich, ale tak jakoś wyszło, że algorytmy na Facebooku same podsuwają mi wskazówki. Wątek Ikarusa na Kubie jest o tyle ciekawy, że chociaż kraj ten jest oddzielony od Węgier całym oceanem, to pojazdy te reprezentowane były tam w tysiącach, a nie w zaledwie pojedynczych sztukach.

Część pojazdów trafiła na Kubę jako gotowe autobusy, większość natomiast przetransportowana została w częściach do samodzielnego montażu. Z Węgier trafiały nadwozia i komplet podzespołów, po czym wyjeżdżały poskładane jako autobusy marki Giron.

Import komponentów do Ikarusów serii 200 zaczął się w 1979 roku i trwał do 1990 roku, czyli do momentu transformacji ustrojowej w Europie i zaprzestania dostaw części na Kubę. Przez ten czas wyprodukowano w ten sposób kilka tysięcy pojazdów różnych typów.

Krótkich Ikarusów pod marką Giron wyjechało ponad 4500 sztuk i to zdecydowanie najliczniejsza seria wyprodukowana na Kubie. Warto też wspomnieć, że każdy model miał swój indywidualny numer, tak że europejski Ikarus 260 oznaczony był jako Giron XIII, niczym papież albo król Hiszpanii.

Oprócz modelu 260, na Kubę trafiały również przegubowe 280 i turystyczne 256, oznaczane kolejno jako modele Giron XVI i XV. Tych zbudowano wszakże znacznie mniej, a dokładnie po około 600 egzemplarzy każdego z nich.

Autobusy były z grubsza takie same, jak ich europejskie odpowiedniki, ale w odróżnieniu do nich miały odwrotnie zamontowane okna - otwierana część znajdowała się na dole, a nie na górze. Widać bardzo dobrze tę modyfikację na załączonych do tekstu filmach.

Podobnie, jak w polskim Jelczu, w kubańskim Gironie produkowano wiele innych pojazdów, które nie były oparte na Ikarusach. Przykładowo, model Giron VI bazował na podwoziu radzieckiego GAZ-a 53 niewielkim autobusem do przewozu pracowników albo dzieci do szkół, a Giron XVII podobnym do Ikarusa 256 autobusem turystycznym, tyle że na innym podwoziu.

Ciekawostką jest, że model VI miał silnik umieszczony z przodu - żaden Ikarus serii 200 fabrycznie nie był tak skonstruowany. Wyglądem był natomiast bardzo zbliżony do małego Ikarusa 211, jednak konstrukcyjnie to dwa zupełnie różne pojazdy.

Wariacji było o wiele więcej, włącznie z… budowaniem osobowych naczep i kolejowych szynobusów z nadwoziem wzorowanym na Ikarusie. Jak się bawić, to na całego, aby było później co wspominać przy ognisku ze znajomymi.

Warto dla uzupełnienia dopowiedzieć, że historia firmy Giron zaczęła się jeszcze na długo przed rozpoczęciem produkcji autobusów opartych na Ikarusach serii 200. Niemniej, współpraca kubańsko-węgierska również wystartowała wcześniej, bo zaczęła się od sprowadzenia wcześniejszych modeli typu 66 i 620, czyli starszych konstrukcyjnie poprzedników składanych na Kubie Ikarusów.

Po zakończeniu produkcji autobusów, co miało miejsce niedługo po reformie systemu gospodarczego Węgier i reszty europejskiego Bloku Wschodniego, Giron przebranżowił się na produkcję rowerów i motocykli. Nadal jednak zajmował się prowadzeniem warsztatów naprawczych autobusów, ponieważ na tę gałąź działalności niezmiennie było duże zapotrzebowanie.

Girony oparte na zmontowanych na miejscu Ikarusach przestały kursować po stolicy Kuby w 2017 roku. Tak że jeżeli chcielibyście podziwiać je w ruchu, to niestety już jest na to za późno.

Chyba, że media kłamią.