Rozgryzam szeryfów drogowych. Widzę ich początki

Na czym polega takie zjawisko? Drogowy szeryf w uproszczeniu jest osobą, która uważa się za upoważnioną do wyciągania konsekwencji wobec innych kierowców, którzy w jej mniemaniu łamią przepisy ruchu drogowego. Czy rzeczywiście je łamią, to już zupełnie inna kwestia, ale szeryfowi nie przeszkadza to w machaniu szabelką.

Mogłoby się wydawać, że kiedy ktoś dopiero uczy się jeździć, do postawy takiego jedynego sprawiedliwego będzie mu daleko. Niestety, rzeczywistość po raz kolejny pokazała mi, jak bardzo się myliłem.

Przypadki, gdzie ktoś inny faktycznie popełnił błąd, nie podlegają dyskusji. Tymczasem tutaj mam do czynienia z syndromem oblężonej twierdzy - trzeba bez przerwy bohatersko rozwiązywać problemy, które stwarzają wszyscy naokoło. Oczywiście, przez bezmyślność i złośliwość, nigdy przez czysty przypadek czy zbieg okoliczności.

Przykładowa sytuacja? Pani wyjmowała coś z zaparkowanego na ulicy samochodu, którego otwarte drzwi nieco utrudniały przejazd. Miejsca było wystarczająco dużo, aby zrobić delikatny unik i przejechać obok, ale szkoda było zmarnować tak doskonałą okazję do zrobienia dramatu - człowiek podjechał ostentacyjnie pod zaparkowane auto i teatralnie rozłożył ręce z pretensjami, że nie ma jak przejechać.

Inny przykład? Dość podobny, zakończony równie bezsensowną demonstracją “bezradności” wobec zachowania innych uczestników ruchu. Kierowca cofał z miejsca do parkowania i wyjechał odrobinę zbyt daleko, tak że odwłokiem zajmował część pasa ruchu. Tak samo, jak w przytoczonej wcześniej sytuacji, wystarczyło odbić nieco w lewą stronę i rozwiązać problem w najprostszy możliwy sposób. Wystarczyło, ale po co życie sobie ułatwiać, skoro można je pokazowo utrudnić, aby tylko zrobić komuś na złość?

Na wszystkie moje uwagi, że np. spokojnie mógł jakiemuś zdarzeniu zapobiec i to bez szczególnego wysiłku, odpowiedzią za każdym razem jest, że wcale nie mógł, bo [tu wstaw losowy argument o ewentualnym stwarzaniu zagrożenia].

Tak w uproszczeniu wygląda jego podejście do jazdy - on, będąc dopiero kandydatem na kierowcę, jest tak zajebisty, że na drodze musi ciągle prostować rezultaty zachowania pozostałych. Sam nie popełnia przy tym żadnych błędów, a jeżeli jakiś zauważę i o nim wspomnę, to oczywiście był on efektem błędu innego kierowcy - człowiek musiał ratować świat przed nieuchronną zagładą i dlatego prawie przejechał rowerzystę na jezdni.

Momenty, kiedy chce dyrygować całą orkiestrą, są nagminne. Ciągle a to ktoś nie włączył kierunkowskazu, a to zmienił pas na linii ciągłej, a to przekroczył prędkość. Przez cały czas słyszę tylko zirytowane “widziałeś?!” w odniesieniu do każdego tego typu zdarzenia. No widziałem, i co w związku z tym? Nie mam wpływu na zachowanie innych uczestników ruchu i nie czuję odpowiedzialności za błędy przez nich popełniane, a i wolę przy tym skupić się na swoim zachowaniu, bo na nie akurat mam wpływ.

Mieliśmy twarde przyziemienie, bo gość nie zauważył pieszego wchodzącego na jezdnię? Wina pieszego, bo wykonał jakiś niespodziewany ruch i nie dał kursantowi szansy na reakcję. To nie ważne, że idącego człowieka było widać z trzech kilometrów - najwidoczniej powinien oddać salwę ostrzegawczą przed planowanym wejściem na jezdnię.

Innym razem zatrzymał się bez sensu w sytuacji, kiedy pieszy nie dość, że był jakieś trzy metry od przejścia, to jeszcze w dodatku w ogóle nie wyrażał zainteresowania przekroczeniem jezdni. Kto popełnił błąd? Oczywiście, że pieszy. Bo wykonywał jakieś ruchy i wyglądał tak, jakby miał wejść na pasy. Nie ma znaczenia fakt, że człowiek na chodniku szedł w zupełnie inną stronę - widocznie pomyślał o ewentualnym przejściu na drugą stronę i popełnił myślozbrodnię.

To jest zawsze mój odwieczny problem w ocenie drugiej osoby. Jeżeli miałbym spojrzeć wyłącznie na samą wiedzę i umiejętności, to trudno mi wskazać słabe punkty. Tyle, że kiedy zejdziemy na temat zachowania na drodze i samego nastawienia, to już jest dramat.

Przynajmniej wiem, jak od fundamentów rodzi się szeryf.