Pomijając to, że młodzież dzisiaj nie jara się samochodami tak samo, jak robiła to kiedyś, to i samo spotkanie jakiegoś superauta nie ma w sobie już tej magii, co w latach 90. Jak zwykle, kiedyś było lepiej.

Do napisania tego wspominkowego felietonu skłonił mnie pewien post na Facebooku, przedstawiający galerię egzotycznych samochodów sfotografowanych na polskich drogach w latach 90. Przypomniałem sobie dzięki tym zdjęciom, jakie przeżycie towarzyszyło kilkuletniemu Michałkowi, kiedy naocznie spotkał podobne auto na żywo, a nie widział na papierowej stronie katalogu Samochody Świata.
Kiedyś takich samochodów na drogach było znacznie mniej i bardziej kontrastowały z plenerem
Dzisiaj spotkanie przykładowego Forda Mustanga czy najnowszego Porsche 911 nie robi już takiego wrażenia, bo auta te są znacznie łatwiej dostępne. I w rozumieniu czysto praktycznym, i w biznesowym.
Kiedyś, kiedy przeciętny Polak zarabiał 700 zł miesięcznie, na taki samochód musiałby pracować przez trzy pokolenia - teraz tylko jedno. Tak, wiem, przesadzam, ale chodzi o oddanie pewnej skali zmiany poziomu życia na przestrzeni ostatnich 30 lat.
W tamtym czasie, czyli w latach 90., dostępność takich wozów była o wiele gorsza i chociaż oficjalne sieci sprzedaży wyrastały jak grzyby po deszczu, to jednak wciąż nie do przeskoczenia był wątek finansowy. Jeżeli ktoś mógł sobie na taki samochód pozwolić, to musiał… dużo i intensywnie pracować.
No i dochodził uderzający kontrast takiej nowiutkiej Mazdy RX-7 z nawet kilkuletnim Dużym Fiatem.
Jedynym źródłem szerszych informacji były katalogi ze zdjęciami, zaś o Internecie jeszcze mało kto słyszał
Kolejna kwestia, dlaczego spotkanie takiego egzotycznego samochodu robiło na dzieciakach większe wrażenie w tamtym czasie, to znacznie gorszy dostęp do jakichkolwiek informacji. Nie było Internetu, nie było Google’a, nie było Wikipedii, nie było Instagrama, nie było Youtube’a, a właściwie jedyną sensowną kopalnią wiedzy były legendarne książkowe katalogi Samochody Świata.
To stamtąd młody człowiek dowiadywał się o istnieniu takich aut, jak Dodge Viper, Rolls-Royce Silver Spirit czy BMW serii 8. Materiał przy tym okraszony był jedną lub dwiema fotografiami, dlatego poznanie wyglądu samochodu z innego ujęcia było już niemożliwe.
Były też oczywiście słynne gumy do żucia Turbo, które choć istnieją również dzisiaj, to jednak nie mają już tej magicznej otoczki, co kiedyś. Wtedy były jednym z niewielu okien na świat, a teraz wszystkie informacje są do odnalezienia w sieci.
Dobór aut był w poprzednim akapicie nieprzypadkowy, ponieważ ta trójka z różnych powodów uchodziła w moim świecie za absolutny top
Dodge Viper stał się wśród dzieciaków mojego pokolenia rozpoznawalny za sprawą pewnego telewizyjnego serialu, gdzie wóz grał główną rolę samochodową. Z dzisiejszej perspektywy jest to kicz naprawdę wysokich lotów, ale kiedy chodziłem do podstawówki, jarała się nim połowa mojej klasy.
Kiedy zobaczyłem pierwszy raz takie auto na warszawskiej drodze, to mało nie wybiegłem wraz z szybą z autobusu, którym wtedy jechałem z tatą. Takie to było wtedy niesamowite, a i tak nikt z klasy mi później nie uwierzył.
Rolls-Royce uchodził w mojej głowie za "najdroższy samochód świata" i spotkanie takiego na drodze wydawało się być wtedy równoznaczne z ukończeniem gry. Niestety, dziecięce marzenie pozostało niespełnione, ponieważ najnowszy (jeszcze, bo niedługo później wjechał Silver Seraph) wówczas model spotkałem dopiero w dorosłym życiu i to na zlocie klasyków, a nie na drodze.
BMW to najbardziej przyziemna historia, ponieważ miałem model Bburago przedstawiający BMW 850CSi w charakterystycznym dla siebie, wiśniowym kolorze. Zobaczenie tego samochodu przez płot w przypadkowym autokomisie również spowodowało u mnie nagły przyrost adrenaliny.
Mam wrażenie, że dzisiaj spotkanie egzotyka na drodze dla młodzieży nie wiąże się już z takimi emocjami
Po pierwsze, młodzi ludzie dzisiaj znacznie mniej interesują się samochodami i nie wzbudzają one w nich już takich emocji, jak w dzieciakach mojego pokolenia. Po drugie, dostęp do ewentualnych filmów i fotografii jest na tyle powszechny, że wszystko zostaje odkryte na długo przed tym, zanim ktoś taki wóz zobaczy naocznie. Po trzecie, o czym już wspomniałem, liczba takich aut na drodze powoduje, że ich spotkanie nie jest już takim przeżyciem, jak np. 30 lat temu.
Ja swoje pierwsze spotkanie z Dodgem Viperem widzianym z krótkiego Ikarusa pamiętam natomiast do dzisiaj, tak jakby zdarzyło się to wczoraj.
Dziennikarz, fotograf, podróżnik i graciarz. Od 2019 roku redaktor Magazynu Classicauto, występował również gościnnie w Plejady Subaru. Etatowo od 2015 roku instruktor nauki jazdy, od 2018 roku w warszawskiej szkole GazeLka, gdzie uczy młodych ludzi graciarstwa od podstaw. Pomiędzy wierszami biega z aparatem po obskurnej i zapadłej Polsce, publikując swe zdjęcia na instagramowym profilu Polska w ruinie. Czasami zabawia towarzystwo organizacją imprez nawigacyjno-turystycznych pod szyldem Stary Pojazd i Może. Jeździ na co dzień tym, co akurat rano odpali.