Nigdy nie jest za późno na prawo jazdy. Poszła na kurs po 50 latach przerwy
Mówi się, że wiek to tylko liczba. Przekonałem się o tym jakiś czas temu, kiedy na kurs prawa jazdy zapisała się pani, której wiekowo bliżej było do setki niż pięćdziesiątki.
Dolna granica wieku jest sztywno ustalona, nie ma natomiast górnej, dlatego na zajęcia zapisać może się każdy, kto przejdzie selekcję wstępną w postaci badań lekarskich. Nie ma wówczas znaczenia, czy osoba ma lat 18, 21, 33, 56 czy… 78. Jeżeli wykaże się odpowiednią sprawnością mięśni, wzroku oraz intelektu, formalnie nie ma ku temu przeciwwskazań.
Pani została wdową, dzieci i wnuki mieszkają daleko, więc chciała się usamodzielnić
Historia miała niestety smutne podłoże, ale zarazem dość spodziewane - stosunkowo niedługo przedtem zmarł małżonek, który odpowiadał za prowadzenie samochodu, toteż i załatwianie wszelkich spraw wymagających przemieszczania się daleko od domu.
Pani jednak wyszła z założenia, że skoro nie może już teraz na nikogo “od ręki” liczyć, to będzie liczyć na siebie i sama zacznie jeździć samochodem. No bo właściwie dlaczego by nie?
To nie była pierwsza przygoda z samochodem
Na samym początku współpracy zawsze zadaję wszystkim to samo pytanie: czy mieli kiedyś sposobność prowadzić samochód? Odpowiedź Pani mnie nieco zaskoczyła, ale pozytywnie: tak, prowadziłam. Ale dawno. Jak dawno? Ostatnio jakieś 50 lat temu. Może 40.
Ogólnie okazało się, że Pani prawo jazdy ogólnie ma, ale zrobione w latach 70. i samodzielnie właściwie tylko przestawiała auto na podwórku. Uczyła się jeździć Maluchem, czyli pojazdem daleko innym od dzisiejszych. Uznała wszakże, że po tylu latach nic nie pamięta i woli zrobić kurs od początku.
Ludzka pamięć mięśniowa potrafi być niezwykła
Przyznam się szczerze, że nie wierzyłem w ten “projekt”. W porządku, Pani miała jakieś doświadczenie, ale zdobyte bardzo dawno temu. Zakładałem, że o ile ludzie nawet po kilku latach przerwy potrafią w przeciągu godziny odbudować umiejętności jazdy samochodem, o tyle kilka dekad pauzy i to jeszcze w późnym wieku mogło być nie do przeskoczenia.
Tymczasem, Pani seniorka wsiadła do auta i pierwsze, o co mnie zapytała, to… gdzie tutaj włącza się ssanie. Oznajmiłem, że nigdzie, bo już dawno temu funkcja ta stała się domyślna. Następnie, po omówieniu podstawowej obsługi, gdzie co się znajduje i do czego służy, Pani po prostu ruszyła i pojechała. Bez kilku godzin spędzonych na placu manewrowym, a nawet bez pojedynczej godziny potrzebnej do przypomnienia, jak się rusza i zmienia biegi.
Pani pamiętała nawet to, że w Maluchu nie było synchronizacji pierwszego biegu
Oczywiście, nie określiła tego w ten sposób, ale na moją sugestię, że może ustawić pierwszy bieg kiedy auto jeszcze się powoli turla, wzbroniła się tym, że “przecież będzie zgrzytać”.
Rzeczywiście kiedyś tak było - Polski Fiat 126p do końca produkcji miał skrzynię biegów bez synchronizacji pierwszego przełożenia, zatem aby ustawić jedynkę, samochód musiał się najpierw zatrzymać.
Przykład Pani pokazuje, że to nie wiek, a realne predyspozycje powinny być kryterium
Uderzam w tym momencie do ciągle leżącego w szufladzie przepisu o ograniczeniu dostępu do prawa jazdy dla seniorów. Samo założenie, aby poddawać dojrzałych wiekowo kierowców jest słuszne, ale kolejnym etapem powinno być nie tyle nakładanie ograniczeń bezwarunkowo na wszystkich, a odsiewaniu tych, którzy faktycznie nie nadają się już do jazdy samochodem.
Pani seniorka, chociaż metryka mogłaby sugerować coś zupełnie odmiennego, wykazywała się na zajęciach wyjątkową trzeźwością umysłu i sprawnością ruchową. Owszem, były momenty gorszej dyspozycji, ale i tak wyszło nieporównywalnie lepiej od moich oczekiwań.
Doświadczenie zdobyte na Małym Fiacie, bez wspomagania, ABS-u, kontroli trakcji i poduszek powietrznych - bezcenne.
