Pojechali po grata za granicę. Sprzedający myśleli, że to żart

Tym pojazdem jest rumuńska Dacia Solenza, czyli ostatni rumuński samochód tej marki sprzed ery Logana. Jest pojazdem rzadkim? Jest. Niespotykanym w Polsce? Jest. W czym więc widzicie problem? Ja nie widzę nigdzie. Wszystko brzmi doskonale, a plan nie ma żadnych słabych punktów. 

Kłopot w tym, że coś, co dla graciarza wygląda na typowy dzień w biurze, dla kogoś nie rozumiejącego takiego sposobu pojmowania motoryzacji zakrawa na kompletne wariactwo. Włącznie ze sprzedającymi, którzy ekipą z Polski przyjeżdżającą po taki pojazd byli, delikatnie mówiąc, nieco zaintrygowani. Graciarstwo wszakże zaczyna się tam, gdzie kończy się ekonomia i zdrowy rozsądek.

Trudno mi realnie oddać, jak absurdalnie oczami Rumunów wyglądała zagraniczna delegacja przyjeżdżająca po Dacię Solenzę, więc pozwólcie, że nakreślę nieco podejście do tego samochodu w jego macierzystym kraju. Mówiąc w skrócie, Rumuni nic nie mają do Solenzy - nawet szacunku. Zwłaszcza w dużych miastach, ze stolicą w Bukareszcie na czele.

Jest to daleko inne postrzeganie, aniżeli w Polsce np. późnego Poloneza w Plusie, który chociaż jest podobnym, jak nie jeszcze większym badziewiem od Dacii, to ma jednak rzeszę swoich zwolenników. Solenza jest natomiast traktowana jak kompletny paździerz i ludzie mają do niej stosunek mniej więcej taki, co u nas do Daewoo Lanosów. A nawet gorszy, bo Lanosy to jednak w miarę poważane tanie dupowozy do wożenia pizzy.

Chociaż Solenza stanowiła jeszcze jedną z ewolucji Dacii pochodzących z lat 90., to sama weszła na rynek już po staniu się jedną z marek koncernu Renault. Można powiedzieć, że Solenza była pewnego rodzaju pomostem między starą, a nową erą, ponieważ o ile wciąż był to samochód oparty na starej konstrukcji Novy i SupeRNovy, o tyle posiadał już znacznie więcej ulepszeń i swoim wzornictwem zapowiadał Dacię Logan.

Logan wszedł do produkcji w 2004 roku i jeszcze przez około rok zjeżdżał na zakładkę z taśmy produkcyjnej razem z Solenzą. Starszy model wycofano w 2005 roku, po zaledwie dwóch latach produkcji, dlatego jest to auto dość rzadko spotykane nie tylko ze względu na swój status wśród społeczeństwa, ale także niewielką liczbę wyprodukowanych egzemplarzy w ogóle.

Powyższy rys sytuacyjny wyjaśniałby, dlaczego zainteresowanie przez klienta z zagranicy ogłoszeniem Dacii Solenzy na sprzedaż nie zostało z początku potraktowane poważnie. No bo jak to wyglądało? Sprzedajesz samochód, który w Twoim kraju traktowany jest jak ścierka do podłogi, a tymczasem dzwoni jakiś typ z Polski i proponuje, że przyjedzie po niego prawie 1500 km. Brzmi jak głupi dowcip, gdzie ktoś zaraz wyskoczy z kamerą i bukietem kwiatów.

Problem w tym, że kolega nie żartował, tylko mówił całkowicie na poważnie. Generalnie, rozmowa przybrała poważny ton dopiero wtedy, kiedy pochwalił się posiadaniem onegdaj Dacii Pick-Up, postawionej na budzie nieśmiertelnej 1310. W tym momencie do sprzedających chyba w końcu dotarło, że to nie żadna wkrętka, tylko poważna oferta.

W 2026 roku to kwota za tani, acz zupełnie sprawny ponaddwudziestoletni samochód ani wygórowana, ani szokująco niska - po prostu zwyczajna. Dacia miała jakieś tam swoje skazy, ale raczej były to typowe ślady bieżących doraźnych napraw, a nie jakieś dziury w progach wielkości pięści czy też lejąca się przez uszczelkę szyby woda. Brzmi jak dobry interes.

Po drodze przytrafiła się nawet niewielka awaria w postaci zjechanych do końca klocków hamulcowych, która przy okazji obnażyła pokrewieństwo z Renault 12 - części od tego modelu okazały się pasować jak ulał. Oczywiście, ten pojazd to zapewne nie był jedyny, do którego produkowano ten wzór klocków hamulcowych, ale zbieżność potwierdza pewną ciągłość historyczną - Solenza, podobnie jak Nova i SupeRNova to wciąż pochodne starych Renówek.

Aktualnie Dacia jest już zarejestrowana w Polsce, z powodzeniem przeszła również badanie techniczne i uzyskała dopuszczenie do ruchu. I co? I nic - nikogo to nie obchodzi, ponieważ samochód całkowicie znika w tłumie kostek mydła z przełomu lat 90. i 2000.

I takie bezsensowne historie są esencją graciarstwa.