Parkowanie to skomplikowana rzecz. Bez linii jest jeszcze trudniej

Do napisania tego tekstu skłoniły mnie sytuacje, jakie regularnie zastaję na swoim osiedlu i pod moją pracą. Miejsca parkingowe nie są tam wyznaczone, tak że samochody ustawia się prostopadle do ulicy, ale nie ma podziału na konkretne “koperty”. Dlatego to kierowcy sami decydują, jak się ustawić, co w rzeczywistości wychodzi bardzo źle.

Jeżeli miejscówki są wyznaczone, jakoś to idzie. Jeżeli natomiast takiego oznakowania brakuje, mało kto zwraca uwagę na to, w jakim odstępie od innego pojazdu parkuje. Najczęściej dzieje się tak, że kierowcy zostawiają metr wolnej przestrzeni od drugiego samochodu albo wjeżdżają na skos, zajmując miejsce dla dwóch aut.

W efekcie, na obszarze dla np. dziesięciu samochodów parkuje ich zaledwie siedem, bo miejsca dla tych trzech po prostu zabrakło. Auta są ustawione w taki sposób, że nie da się już pomiędzy nie wjechać, chyba że motocyklem.

Większość ludzi zwraca uwagę przede wszystkim na to, aby nie ustawić się zbyt blisko i nie zablokować możliwości otwarcia drzwi. Wiadomo, jest to ważne, aby każdy miał do swojego pojazdu dostęp - fakt, nie opinia, nie zapraszam do dyskusji.

Niemniej, równie istotne jest pozostawianie na tyle małego odstępu, aby nie zostawiać tego miejsca zbyt dużo. Dlaczego? Bo zabraknie go po drugiej stronie. Jeżeli zsumujemy wszystkie takie “nadprogramowe” odległości, okaże się, że można z nich uzyskać szerokość trzech samochodów osobowych - tych, które przez takie niedbalstwo nie bedą mogli tam zaparkować.

Wspomniane dziesięć miejsc to jedynie losowy przykład, natomiast zdarza się, że parkingi są o wiele większe, a wtedy w ten sposób może wyparować znacznie więcej miejscówek. Często wystarczy, że dwie osoby zaparkują w ten sposób i ogólny porządek na parkingu szlag trafia. 

Nie jest oczywiście tak, że wszyscy to leniwe parówy i parkują w ten sposób, mając po prostu wywalone na innych. Zdarza się niejednokrotnie, że taki stan rzeczy jest po prostu niefortunnym zbiegiem okoliczności, gdzie jeden kierowca równał do drugiego, ale ten później odjechał, zaparkował następny, tyle ż krzywo, a kolejny równali właśnie do niego. O ile fakt nieudolnego parkowania pozostaje faktem, to winny akurat jest ktoś inny.

Tyle, że wiele razy widzę sytuacje, gdzie ktoś wjeżdża sobie byle jak, po czym zadowolony z siebie po prostu zostawia tak zaparkowane auto i odchodzi. Tak, jak na poniższym przykładzie:

Po jednej stronie mój prywatny automobil, po drugiej jeden ze służbowych - rano pomiędzy nimi stały zaparkowane dwa samochody, po południu już tylko jeden. W takim przypadku nie może być innego wytłumaczenia, niż czyjeś niedbalstwo i lenistwo. W miejscu dla dwóch aut stoi jedno, bo kierowcy nie chciało się przyłożyć do precyzyjnego parkowania. Jeżeli pomnożymy ten przykład np. razy pięć, liczba miejsc do parkowania nagle się skurczy.

Tak, aby dało się wejść i wyjść, ale też aby nie zostawiać całego pustego placu na stolik z parasolem. Jeżeli wszyscy skrupulatnie stosowaliby się do takich reguł, na parkingu złożonym z dwudziestu miejsc wykorzystanych byłoby wszystkich dwadzieścia.

A nie dwanaście.