Nie wszyscy potrafia logicznie myśleć. Czasami mnie to przeraża
W mojej pracy instruktora nauki jazdy zdarzyły kilkukrotnie się jednostki wybitne. Że tak powiem, pozytywnie i negatywnie. Ten przypadek, jeżeli chodzi o kreatywność w myśleniu, zajmuje miejsce w czołówce. I to niekoniecznie w dobrym tego słowa znaczeniu.
Normalną rzeczą jest, że na etapie nauki ktoś popełnia błędy. Następnie, z lepszym lub gorszym skutkiem, staramy się te błędy eliminować, poprzez zdiagnozowanie przyczyny i ustalenie potencjalnego rozwiązania. Zdarza się często, że kursant sam się zorientuje w sytuacji i swoją pomyłkę naprostuje. Tyle, że czasami towarzyszący temu proces myślowy jest dosyć, mówiąc subtelnie, zawiły.
Po nieprawidłowym wyregulowaniu lusterek, chciał naprawić błąd inaczej ustawiając fotel
Jeżeli ktoś dopiero nabywa praktycznych umiejętności, nie jest niczym niezwykłym, kiedy po rozpoczęciu jazdy i przejechaniu kilku kilometrów orientuje się, że ma np. źle ustawiony fotel lub źle ustawione lusterka. Nie zawsze ktoś sam to od razu zauważy, ale często idzie takie rzeczy poznać po czyimś zachowaniu.
Zwróciło moją uwagę, że kursant nienaturalnie wychyla się do przodu spogladając w lusterka - po krótkim wywiadzie okazało się, że nieprawidłowo ustawił sobie lusterka i nie widział dobrze drogi za samochodem.
Co należy w takiej sytuacji zrobić i co robią wszyscy? Wyregulować lusterka jeszcze raz, naprawiając swój błąd. Co chciał zrobić młody człowiek? Przestawić fotel tak, aby widzieć lepiej. Tak, chciał to zrobić na poważnie i był szczerze zaskoczony, kiedy odwiodłem go od tego pomysłu i zasugerowałem, że prościej będzie po prostu poprawić lusterka.
Podczas wykonywania skrętów krzyżował ręce, a kiedy łokcie zapierały się o siebie, nic więcej nie dało się zrobić
Odpowiednia koordynacja ramion podczas obracania kierownicy to sztuka, która wymaga praktyki. Nie od razu Berlin zburzono i zdarzają się różne niedoskonałości. Tym niemniej, wszyscy rozumieją koncepcję przekładania rąk, aby przekręcić koło kierownicy o więcej niż 90 stopni - tylko nie każdemu od razu udaje się to zrobić płynnie.
Co tymczasem wydarzyło się tutaj? Kursant trzymał kierownicę sztywno, dokręcił ją do kresu możliwości stawów łokciowych, po czym oznajmił, że… dalej już skręcić nie można i będzie musiał cofać.
Tutaj nie chodzi nawet o fakt kiepskiej koordynacji, a o brak jakiejkolwiek refleksji, że ręce nie muszą być przyklejone do kierownicy. Można je oderwać, ułożyć inaczej i skręcać dalej. Znowu odpowiedziało mi szczere zaskoczenie, że tak można i że to działa.
Kiedy samochód hamował, ale okoliczności się zmieniły i zatrzymanie nie było już konieczne, kursant i tak musiał się zatrzymać, aby ruszyć z miejsca
Znacie to uczucie, kiedy jesteście już tak zaprogramowani na jakieś działanie, że nie da się już cofnąć podjętej decyzji? Mieliście wypluć przeżutą pastę do zębów do zlewu, ale odwróciliście się za siebie po ręcznik i wypluliście ją na podłogę?
W ruchu drogowym zdarza się, że wcześniej zapali się zielone światło, stojący przed nami samochód ruszy z miejsca albo przechodzący przez jezdnię pieszy zejdzie z powrotem na chodnik. Zasadniczo, rozchodzi się o to, że planem działania było zatrzymanie samochodu, ale okoliczności przyrody uległy zmianie i można było kontynuować jazdę.
Mój kursant, chociaż od owej przykładowej zmiany okoliczności minęło kilkadziesiąt sekund, nadal był tak silnie zaprogramowany na zatrzymanie samochodu, że robił to pomimo zielonego światła i płynnego ruchu przed sobą. Wcześniej było czerwone, więc myślał, że muszę się zatrzymać tak czy inaczej.
Czym innym brak doświadczenia przy podejmowaniu decyzji, a czym innym kompletny brak logicznego myślenia
Sytuacja jest rozwojowa, niemniej po takich incydentach mam poważne wątpliwości, czy pacjent jest odpowiednio rokujący. Być może nastąpi przełom i coś w głowie przeskoczy, ale jeżeli mam być szczery, nie spodziewam się nagłego zwrotu akcji.
Przypadek stanowi doskonały przykład, że nie każdy powinien mieć prawo jazdy i nie zawsze wystarczy rzemiosło, aby z kłody drewna zrobić piękną rzeźbę.
