Land Rover Defender Octa: test. W tym samochodzie siedzi się jednocześnie wysoko i nisko
Nie lubię pytań o to, czy coś w motoryzacji ma sens. Często najpiękniejsze i najlepsze są właśnie te konstrukcje, które są go kompletnie pozbawione. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Czy Land Rover Defender Octa do nich należy? A może to jednak propozycja dla rozsądnych?
Poczucie, że możesz zrobić wszystko, jest nieznośnie przyjemne. Demoralizuje, rozpuszcza i uzależnia. Wystarczy spojrzeć na najnowsze wiadomości ze świata, by się o tym przekonać. Oczywiście, nie ma sensu rozprawiać teraz nad kondycją elit. Prędzej czy później w tekście musi zacząć się wątek motoryzacyjny - miejmy to więc za sobą.
Istnieją samochody, które dają takie poczucie
Jego istotnym elementem jest siedzenie wyżej od wszystkich. Patrzenie na innych z góry daje wrażenie bycia niezwyciężonym i niezniszczalnym. Poza tym, jeśli samochód wygląda groźnie, jest wielki i wzbudza respekt, obrastamy w piórka.
Poza tym, dobrze jest wiedzieć i czuć, że możemy pokonać każdą przeszkodę - niezależnie od tego, czy to krawężnik, góra piachu czy rzeczka. Co jeszcze pasuje do auta „mogę wszystko”? Oczywiście ogromny silnik - najlepiej taki, który swoim brzmieniem daje znać wszystkim dookoła o swojej potędze.
Właśnie opisałem Land Rovera Defendera Octa
Oto najmocniejsza i najszybsza seryjna odmiana Defendera w historii marki. Zastępuje dotychczasowy topowy wariant z 5-litrowym, doładowanym kompresorem V8 (rozwijał skromniutkie 525 KM) zupełnie nową jednostką – 4,4-litrowym V8 twin-turbo S63 pochodzącym z BMW. Silnik generuje 635 KM oraz do 800 Nm momentu obrotowego (750 Nm w standardowych trybach), współpracuje z układem miękkiej hybrydy i pozwala rozpędzić auto do setki w 4 sekundy. Przypomnijmy, że mowa o aucie wielkim jak sklep i ciężkim jak cała hurtownia, a do tego równie opływowym, co hipermarket. I właśnie on rozpędza się do setki w 4 sekundy.
Jeśli już mówimy o wymiarach: Octa jest jeszcze większa od „zwykłego” Defendera 110. Na szerokość zyskała 68 mm, a na wysokość 28 mm. To oznacza, że parkowanie, które i tak żadnym Defenderem nie jest najłatwiejsze, staje się jeszcze nieco trudniejsze. Przy cofaniu trzeba uważać na przyczepione z tyłu koło zapasowe, poza tym warto byłoby zostawić sobie jeszcze trochę miejsca na otwarcie klapy. Przy wjeździe na parking podziemny warto obniżyć specjalnym przyciskiem zawieszenie, bo w trybie „normalnym” wóz mierzy dwa metry. To tyle, ile wynosi limit w większości garaży.
Parkowanie to jednak tylko drobna niedogodność - gorzej i tak mają kierowcy jeszcze dłuższego Defendera 130. Zresztą jeśli ktoś nie boi się konsekwencji, za sprawą zdolności terenowych auta może podchodzić do tematu kreatywnie.
Spróbujmy poszukać w Defenderze Octa nieco sensu
Ustaliliśmy już, że poszukiwania sensu… nie mają sensu. Spróbuję jednak mimo wszystko się ich podjąć. W teorii sensu nie ma tu wcale: ot, ogromne auto, które jest za szybkie, jak na swoje możliwości. Nie zawojuje ani terenu, ani toru.
Ten Defender jest jednak bardzo ciekawy dlatego, że do jego tworzenia producent podszedł nieco inaczej, niż moglibyśmy się tego spodziewać. Montując wielki silnik, nie pogorszył możliwości terenowych. Po prostu wóz stał się szybszy również w terenie. Nie ma tu mowy o niskoprofilowych oponach z wielkimi, wystającymi i rysującymi się od patrzenia felgami oraz potwornie sztywnym, obniżonym zawieszeniu.
Zastosowano nowe wahacze, adaptacyjne amortyzatory oraz zaawansowane zawieszenie 6D Dynamics z hydrauliczną kontrolą przechyłów, znane z Range Rovera Sport SV. Dzięki temu ograniczono przechyły nadwozia - ale przy jednoczesnym zachowaniu bardzo dobrych właściwości terenowych. Głębokość brodzenia wynosi 1 metr.
Specjalnie dla tej wersji stworzono też tryb jazdy o nazwie Octa. Służy do szybkiej jazdy: ale właśnie w terenie. Zmienia charakterystykę ABS, zwiększa dopuszczalne przechyły i kieruje większą część momentu na tylną oś.
Właściciele i tak pewnie nie będą wjeżdżać w teren
Auto w takiej specyfikacji, jak widoczna na zdjęciach, kosztuje ponad milion złotych. Szanse na to, że klienci będą wjeżdżać w krzaki i piach, istnieją - ale nie są zbyt wielkie. Tak czy inaczej: miło mieć taką możliwość, bo zwiększa wspomniane poczucie bycia niepokonanym. Dobrze, że Octa nie stała się bezużyteczną bulwarówką. To byłaby ujma dla auta, które ma na klapie napisane „Defender”.
Jak jeździ się Defenderem Octa?
Po wdrapaniu się do środka można poczuć się… nietypowo. Bo z jednej strony siedzi się wysoko i można patrzeć na dachy aut w okolicy. A z drugiej, bardzo wygodny, dość miękki fotel o kubełkowych ambicjach wykończony karbonem umieszczono w bardzo nietypowy - bo dość osobowy - sposób. To oznacza, że w topowym Defenderze siedzi się jednocześnie wysoko i nisko. Siedzenie jest zamontowane tak, że nie ma się poczucia siedzenia na stołku. Wręcz przeciwnie - nogi są wyciągnięte do przodu jak w osobówce. Przedziwne - ale przyjemne.
Przepastny środek z elementami pokrytymi jasną - prawie białą - skórą wygląda świetnie i w doskonały sposób łączy „terenowe” detale (widoczne śruby, uchwyty itd.) z porcją luksusu adekwatną do ceny. Materiały świetnie zmontowano, a obsługa jest wygodna (nie brakuje, na szczęście, fizycznych przycisków).
Auto jest niezwykle szybkie, ale przy tym wygodne
Dopóki nie wciska się gazu mocno, w środku można się po prostu zrelaksować. Silnik jest cichy i pomrukuje, a zawieszenie w perfekcyjny sposób oddziela od problemów. Na zakrętach samochód prowadzi się stabilnie - oczywiście, nie da się uniknąć przechyłów, ale jak na te wymiary, kształty i charakter auta, są małe. Precyzja układu kierowniczego: lepsza niż można by się spodziewać. Kręcenie wielkim „kołem sterowym” Land Rovera to sama przyjemność. Ogólnie jest o wiele mniej topornie i agresywnie, niż można by się spodziewać.
Po wciśnięciu gazu otwierają się wrota… trudno powiedzieć, czy raczej do nieba, czy do piekła, ale z pewnością robi się ciekawie. Świat za oknem nabiera tempa, silnik zaczyna być głośny (w niezwykle przyjemny sposób), a inni kierowcy spoglądają z lękiem. Przy żwawej jeździe łatwo zachwycić się bezbłędną pracą ośmiobiegowej, automatycznej skrzyni biegów, która zdaje się czytać kierowcy w myślach. To znaczy: gdy jedziemy spokojnie, też działa wspaniale, ale dopiero przy odrobinie szaleństwa łatwiej ją docenić.
Po przyzwyczajeniu się do rozmiarów auta i uświadomieniu sobie, że Defender się nie przewróci (no, chyba że naprawdę przegniemy…), Octą da się poruszać naprawdę dynamicznie. Ku zdumieniu ludzi w jaskrawych kompaktach. A co do kolorów: niebieski z tego egzemplarza jest piękny i wspaniale gra z wnętrzem.
Ile pali Defender Octa?
Nie jest to kluczowa kwestia, ale spalanie wcale nie przeraża. W mieście to ok. 20 litrów, a spokojna jazda obniży wynik do 18. Tyle też mniej więcej zużyje się w trasie. No, może 15, jeśli się pilnujemy. Przy wysokich prędkościach w środku i tak szumi. Nie jest źle.
To naprawdę wyjątkowy samochód
Zazwyczaj gdy mówimy o szybkich wozach - nawet takich o terenowym kształcie - nie radzą one sobie w terenie. Z kolei terenówki słabo radzą sobie na asfalcie. Defender Octa świetnie łączy wszystkie te światy, dodając do tego niepowtarzalny wygląd, charakter i silnik V8. Czy ma jakieś wady? Oczywiście: jest wielki, drogi, trudny w parkowaniu, szumi na autostradzie i przechyla się na zakrętach. Ale to wszystko dodaje temu autu uroku. A poczucie bycia niepokonanym - choć złudne - to jednak jest naprawdę przyjemne. I w tym cały sens.
