Drive It Day jest raz w roku. Ale niektórzy mają go codziennie

Przez całe swoje życie miałem tylko jeden samochód, który w momencie zakupu nie miał ukończonych 20 lat - BMW E30, które miało wtedy 19 lat, a i tak wyglądało oraz jeździło "staro". Od tamtego czasu upłynęło już kilkanaście lat, ale nic się nie zmieniło i nadal odczuwam daleko posunięty wstręt do nowych samochodów. Dlatego takie dni, jak Drive It Day, mam po prostu właściwie zawsze, odkąd zdałem egzamin na prawo jazdy.

Być może wynikało to z faktu, że początkowo traktowałem swój wóz po prostu jako środek transportu, tylko że starszy. Imprez znanych dzisiaj nie było aż tylu, nie znałem również ludzi, których znam dzisiaj, dlatego też nie rozczulałem się specjalnie nad konsekwencjami jeżdżenia po soli.

Dzisiaj, kiedy moje zainteresowania eskalowały, zacząłem zwracać większą uwagę na fakt degradacji stanu blacharskiego pod wpływem zimowej eksploatacji. Dochodziło do takich absurdalnych sytuacji, że miałem na podwórku pięć samochodów, a jeździłem autobusem albo tramwajem, bo nie chciałem żadnego z nich katować solą drogową. Bywało też, że kupowałem jakiegoś strupka za 1000 zł tylko po to, żeby na wiosnę móc go zezłomować z powodu dziur w nadwoziu o wielkości ludzkiej głowy. Ale nigdy nie przyszło mi do głowy, aby kupić coś współczesnego.

Wielokrotnie spotykałem się ze słowami "Ty się nie boisz tym jechać tak daleko?" w odniesieniu do niejednokrotnie tysięcy kilometrów pokonywanych miesięcznie. Odkąd tylko mam prawko, oprócz jeżdżenia tam i z powrotem w obrębie swojego miasta, gratów używałem również do dalekich wyjazdów.

Owszem, nie ma klimatyzacji, dlatego przykładowo Volvo 240 w chorwackich upałach było w środku tak nagrzane, że można było podgrzać obiad, kładąc go sobie na kolanach. Czasami słabszy wóz potrzebował piłowania na niskim biegu, aby podjechać pod górę z pełnym bagażnikiem i kompletem pasażerów, ale od czego ma się skrzynię biegów.

To już zakrawa na pewnego rodzaju dewiację, ale im więcej wysiłku i pracy umysłowej wymaga ode mnie wóz, tym bardziej lubię nim jeździć. Wiadomo, że to nie jest ten poziom skomplikowania obsługi, co w latach 50. czy 60., ale większość samochodów pozbawiona jest wspomagaczy prowadzenia powszechnych dzisiaj. Zdarzało się naturalnie samemu sobie podstawić nogę i np. zalać silnik podczas rozruchu w dużym pośpiechu, ale taki już urok manualnej obsługi.

Przynajmniej w temacie doraźnego radzenia sobie z zaskakującymi problemami, które mogą zdarzyć się w rezultacie mechanicznej usterki. Wiadomo, że większość moich aut to nie eksponaty muzealne, a po prostu stare, zmęczone długą eksploatacją egzemplarze, w związku z czym ryzyko problemów jest odpowiednio większe.

Dlatego też zdarzało się wielokrotnie, że z takich kłopotów trzeba było wychodzić wykorzystując prowizoryczne narzędzia i części zamienne w postaci taśmy klejącej, stalowego drutu, plastikowych opasek i [tu wstaw losowy przedmiot, który był pod ręką, a mógł się przydać].

Dlatego Drive It Day mam codziennie, a nie tylko raz do roku.