Polskich kierowców irytują polskie drogi. Zobaczmy, co najbardziej

Pytanie miało charakter otwarty i jego treść nie sugerowała żadnej odpowiedzi - ludzie mogli wyrazić się w sposób całkowicie dowolny. Przemyśleń było dużo i na różne tematy, ponieważ podkreślano zarówno pewne rozwiązania techniczne, zasadność niektórych przepisów, jak i również zachowanie samych kierowców w ruchu drogowym. Zobaczmy, co powtarzało się najczęściej, acz w kolejności zupełnie losowej.

Niestety, to typowy problem, gdzie każda strona ma swoje racje i o ile z perspektywy kierowcy mnie również irytuje hamowanie co 50 metrów, o tyle jestem w stanie zrozumieć przyczynę takich rozwiązań - tam, gdzie jest to oczywiście konieczne.

Przede wszystkim, zupełnie inna jest perspektywa osoby pieszej, dla której owo 50 czy 150 dodatkowych metrów wymaga wydłużenie czasu potrzebnego na dotarcie do celu. Ponadto, często nie jest to jednostkowy przypadek, a ciąg kilku tego typu "wycieczek", co w ogólnym rozrachunku potrafi zabrać nawet kilka cennych minut.

Kryterium bezsensowności jest oczywiście dosyć elastyczne, ale dominującym przykładem były idiotyczne ograniczenia prędkości do 50 km/h w miejscach, gdzie dookoła znajdują się same krzaki i pastwiska. Czyli w miejscu, gdzie z powodzeniem można byłoby jechać na luźno 70 albo 90 km/h, trzeba się turlać 50 km/h.

Takie miejsca przeważnie spotyka się na wylotówkach z miasta, gdzie obszar zabudowany jeszcze się nie skończył, a scenografia uległa mocnym przeobrażeniom. Takie warunki mają przeważnie nieprzyjemny dalszy ciąg: kierowcy nagminnie przekraczają tam prędkość, a drogówka wykorzystuje doskonałą okazję do łapania złoczyńców i karania mandatami.

W tym przypadku sporo zależy również od konstrukcji samych progów, przez które można zwrócić obiad na spodnie. Nie zmienia to wszakże faktu, że ustawianie ich co kilkanaście metrów potrafi być denerwujące samo w sobie.

I nie chodzi tutaj o obowiązek utrzymywania niskiej prędkości, a o podrzucanie samochodu niczym taczki. Tak, jak rowerzyści wkurzają się na wzniosy i spadki spowodowane wjazdami na posesję, tak kierowcy irytują się ciągłym podskakiwaniem na tego typu przeszkodach.

"Znakoza" to znany problem polskich dróg, gdzie przez duże nagromadzenie znaków drogowych ciężko jest wyłapać na szybko te najbardziej istotne. Wracamy tutaj przy okazji na chwilę do kwestii ograniczeń prędkości, bo w naszych realiach oznakowanie potrafi zmienić się pięciokrotnie na odcinku jednego kilometra prostej drogi, tak że czasami trudno nadążyć, jak szybko można w danej chwili jechać.

Jaki wisienkę na torcie ludzie wskazali tabliczki pod znakami zakazu czy nakazu, na których umieszczony jest cały elaborat na kilkanaście linijek długości, kogo ów znak nie dotyczy lub w jakich warunkach obowiązuje. Bez kursu szybkiego czytania może być ciężko przyswoić wszystkie informacje i nie zatamować ruchu za plecami.

Owszem, zielona fala w niektórych miejscach działa perfekcyjnie. Ale niestety zdarza się również, że jadąc główną drogą przepisowo łapie się po drodze każde możliwe czerwone światło.

Najbardziej osobliwe są przypadki, gdzie na zieloną falę udaje się załapać dopiero wtedy, kiedy drastycznie przekracza się dopuszczalną prędkość - kolega opowiadał, że takie miejsce istnieje na warszawskim Ursynowie, gdzie na jednej z głównych dróg przecinających całą dzielnicę najpłynniej jedzie się grubo ponad limitem.

Jako osoba, która dużo jeździ tu i tam, mogę właściwie ze wszystkim powyższym się zgodzić. Ale nie jest absolutnie tak, że wszystko związanego z polskimi drogami jest wyłącznie złe i niedobre.

Przykładowo, dużo lepiej jeździ się po naszych autostradach niż np. niemieckich, które są przereklamowane - brak ograniczenia prędkości to w większości przypadków wyłącznie teoria, do tego wiele tras jest w ciągłych i "pozorowanych" remontach, a natężenie ruchu jest takie, że często mniej aut widuje się w centrach miast.

Niemniej, nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie móc sobie ponarzekać.