Oto niezwykłe przedwojenne BMW. Tak wygląda po latach w ZSRR

Rzecz związana jest z Muzeum Motoryzacji w Rydze. Jest to przy okazji jedna z ciekawszych tego typu placówek, jakie udało mi się odwiedzić, ale nie o tym chciałem. Wśród eksponatów znajdują się dwa egzemplarze przedwojennego BMW 326, z czego jeden jest pięknie odrestaurowanym oryginałem, drugi natomiast… pomnikiem powojennego rzemiosła.

Przywykłem, że tego typu pojazdy trafiały przeważnie w nicość, czyli były albo restaurowane do stanu oryginalnego, albo po prostu trafiały na złom jako nic nie znaczące odpady zmieszane. Wszak co to za zabytek, gdzie 90 proc. części pochodzi z innych samochodów, a z oryginału został sam dowód rejestracyjny, a i to też nie zawsze miało miejsce.

Tymczasem można do tematu podejść inaczej i potraktować tak "zmodyfikowany" automobil jako pomnik pewnej epoki - kiedy ludzie rzeźbili posiadane przez siebie samochody na wszystkie dostępne sposoby, aby tylko utrzymać je w sprawności. Zwłaszcza, że mówimy o aucie przedwojennym. Łatwo nie było, dlatego trzeba było improwizować, a jak improwizować, to z rozmachem.

Auto jest tak bardzo przebudowane, że łatwiej jest wymienić części, które pozostały na swoim miejscu. Zmienione jest właściwie wszystko - od mechaniki, po blacharskie poszycie. Każda zmiana podyktowana była oczywiście względami praktycznymi, zaś estetyka miała marginalne znaczenie, o ile w ogóle jakiekolwiek.

Od mechanicznej strony jest to właściwie w całości radziecka Pobieda, z której pochodzi silnik wraz ze skrzynią biegów. Od tego auta wzięto również koła, ogumione są wszakże w terenowe kapcie w klimacie GAZ-a 69. Sam "Gazik" to jednak mechanicznie w dużym stopniu właśnie Pobieda, więc nadal kręcimy się w tej samej okolicy.

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to zupełnie inny kształt tyłu nadwozia, gdzie dawny właściciel własnoręcznie dobudował trzecią bryłę z klapą bagażnika - posłużyła za nią część z Moskwicza 402.

Co więcej, ów Moskwicz użyczył BMW również przedniej szyby. Jest ona nieco szersza od oryginalnej, przez co jej obrys wychodzi nieco poza słupki A, ale nie sądzę, aby stanowiło to dla kogoś problem.

Takie jak dwa przednie grille robiące za boczne kratki na obu połówkach klapy silnika. Nie do końca pasowały do kształtu tychże, ale to nic - ich obecność nie wpływała przecież na pracę silnika M20.

Z niego pochodzi bodaj najwięcej komponentów, a jest to np. tablica przyrządów czy klosze przednich kierunkowskazów, chociaż te drugie mogły też zostać zdemontowane z frontu wczesnego Zaporożca - tego samego, który wcześniej użyczył kratki ozdobnej.

Wracając do Żiguli, szczególnie postarana jest deska w środku, którą należało przeciąć i skrócić, aby pasowała do węższego nadwozia BMW.

Która użyczyła BMW koła kierownicy, a także tylnych lamp, kompletnie niepasujących do bryły nadwozia, ale to nic poważnego. Wszystko da się zrobić, wystarczą tylko chęci i kilka narzędzi.

Zwłaszcza ta ostatnia pozycja jest zaskakujaca - ZiM 12 użyczył BMW 326 przedniego zderzaka, aczkolwiek dopasowanego po znacznych przeróbkach, polegającego m.in. na znacznym skróceniu jego narożników, a także amputacji kłów na środku. Fakt jednak pozostaje faktem, że nawet części z tak ekskluzywnego pojazdu znalazły tutaj miejsce dla siebie.

Z Pobiedy zaadaptowano natomiast tylny zderzak, a z terenowego GAZ-a przednie reflektory, które następnie rzemieślniczo wkomponowano w błotniki. Wisienką na torcie jest natomiast przedni grill skręcony z dwóch uciętych kratek wyciągniętych z Moskwicza 408, w miejsce oryginalnych nerek.

Wiem, że było ciężko, dlatego fakt powstania takiego potwora nie powinien dziwić - w Polsce nie było lepiej i we wczesnych latach powojennych budowano podobne rzeczy, bo jeździć było trzeba, a oryginalne części zamienne nie istniały.

Dlatego byłem zachwycony tym, że taki pojazd znalazł się w muzeum - to też przecież kawał historii motoryzacji, o którym często się zapomina.